ค่ำคืนนี้ ไม่มีใครหลับสบายเท่าเย่ชีเหยียนอีกแล้ว
ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่เสียงครางของรถไฟและลมหนาวจากแดนรกร้างทำให้ไม่อาจข่มตาหลับได้เลย พละกำลังและจิตใจไม่ได้ฟื้นคืน กลับยิ่งทรุดลงกว่าเดิม
[10:27]
ตื่นจากห้วงนิทรา
ยืดร่างกายที่แข็งเกร็ง เย่ชีเหยียนมองเวลาแล้วกะประมาณคร่าว ๆ
“เมื่อวานสถานีแรกเข้าเทียบตอนบ่ายโมง หมายความว่าวันนี้ก็จะเข้าเทียบตอนบ่ายโมงเหมือนกันสินะ? แต่นี่ฉันควรนับยังไงดีล่ะ?”
เขาออกจากสถานีช้ากว่าคนอื่นหนึ่งชั่วโมง ดังนั้นเวลาที่เขาเข้าเทียบจะถูกเลื่อนออกไปด้วยหรือเปล่า?
ออกจากตู้โดยสารแรกกลับมาที่หัวรถไฟ อุณหภูมิลดลงไปไม่น้อย
หลังระบบควบคุมของเขาเต็มไปด้วยข้อความส่วนตัว
เวลาใกล้ถึงสถานีที่สองเหลือน้อยแล้ว ประกาศของรถไฟบอกว่าสถานีที่สองไม่รับประกันความปลอดภัย ยิ่งใกล้เวลานั้น มูลค่าของอาวุธปืนก็จะยิ่งสูงขึ้น
“หืม?”
หลูโจว: [“ใช้บลูปรินต์แลกเปลี่ยนได้ไหม?”]
ความสำคัญของบลูปรินต์นั้นไม่มีข้อกังขา การมีบลูปรินต์ก็เท่ากับมีเครื่องกลึงที่เพียงแค่ป้อนวัตถุดิบก็สามารถผลิตได้ไม่จำกัด
ทุกคนไม่โง่ จนถึงตอนนี้ แม้อาวุธปืนจะน่าดึงดูดพอ แต่ก็ไม่มีใครยอมใช้บลูปรินต์มาแลกกับเย่ชีเหยียน
คนที่ชื่อหลูโจวนี่เป็นรายแรก
“จะเป็นบลูปรินต์อะไรนะ?”
ด้วยความสงสัย เย่ชีเหยียนจึงตอบกลับเขา
[“สวัสดี ถามหน่อยว่าบลูปรินต์ที่คุณจะแลกคืออะไร?”]
หมายเลข: E-3-9802
หลูโจวนั่งเหม่ออยู่บนพื้น ได้ยินเสียงเตือนข้อความจากระบบควบคุม ก็ลุกขึ้นวิ่งไปทันที
พอเห็นข้อความ ก็รีบตอบว่า:
[“ผมส่งภาพให้คุณเดี๋ยวนี้แหละ!”]