ปีศาจในฐานะสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง ไม่มีทางที่จะต่อต้านสิ่งที่ยืนอยู่ในลำดับที่สูงกว่าได้
การ์ดปีศาจนามว่า[อู่จวี่]ก็เพียงแค่อยากหนีออกจากที่แห่งนี้เท่านั้น
แต่ก็ทำไม่ได้
เมื่อดาบแห่ง[การเหนือกว่า]ฉีกทุกสิ่งของมันให้แหลกลาญเป็นผุยผง
เมื่อพลังอันแตกสลายทำให้ร่างที่เหลือเครื่องของดักซิมกลายเป็นเนื้อสับไปพร้อมกัน
เกราะที่สวมอยู่บนร่างศพก็ถูกทำลายลงในเวลาเดียวกัน
["อย่า! อย่าฆ่าฉัน! ฉันยอม...ยอมสวามิภักดิ์!"]
อูจวี่ประกอบถ้อยคำนี้ขึ้นมาจากเศษเสี้ยวความทรงจำของดักซิม
มันใช้ความสามารถของตัวเอง พูดภาษามนุษย์ออกมาเป็นครั้งแรกในชีวิต
ทั้งที่มันเต็มไปด้วยความดูหมิ่นต่อมนุษย์
อูจวี่ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองในฐานะการ์ดปีศาจที่ทรงพลัง จะต้องก้มหัวให้มนุษย์สักวัน
แต่ตอนนี้เพื่อเอาชีวิตรอด ก็จำต้องทำเช่นนั้น
"สวามิภักดิ์งั้นเหรอ?"
"ก็ไปตายไปอย่างว่าง่ายสิ"
ฉีก—!
ดาบแห่งการทำลายฟันการ์ด[อู่จวี่]ออกเป็นสองซีก
ความชั่วร้ายที่หลงเหลืออยู่ก่อนมันจะดับสูญ โปรยปรายความโกรธแค้นและความเกลียดชังเข้าใส่เย่ชีเหยียน
แต่ก็ยังไร้ประโยชน์
แม้แต่จะให้เย่ชีเหยียนขยับแม้แต่นิ้วยังไม่ต้อง ก้อนความชั่วร้ายนั้นก็ถูกดูดกลืนเข้าไปภายใต้รัศมีของ[วงแหวนแห่งความชั่วร้าย] และหายสูญไปตลอดกาล
[ชิ้นส่วนการ์ดปีศาจ·2/2]
[สถานะ: ชำรุด]
[แม้จะครบสองชิ้นก็ไม่มีทางให้การ์ดปีศาจใหม่ถือกำเนิดขึ้นได้อีกแล้ว มันตายไปเสียแล้ว ความชั่วร้ายที่ฝังอยู่ภายในก็ถูกเจ้าผู้ครองกลืนกินจนหมดสิ้น]
[หมายเหตุพิเศษจากเมียทีลา: บางที ท่านอาจลองหลั่งจิตวิญญาณเล็กน้อยเข้าไปข้างในดูก็ได้นะ]