โม่เส่ยถูดวกตาของตัวเอง เธออยากจะมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ยิ่งกว่านั้น แทบเป็นเร่งรีบ
เพราะเธอได้กลิ่นคุ้นเคยที่ชื่นชอบ หอมละมุนที่อยากพาไปเก็บไว้ถึงใจกลางส่วนลึกสุดของแดนมรณะ — กลิ่นของเย่ชีเหยียน
ดังนั้นโม่เส่ยจึงแอบใช้พลังของ[ความตาย]สักหน่อย
ปั้นดวงตาใหม่ให้ตัวเองขึ้นอีกครั้ง
ดวงตาดวงเดิมเธอแอบซ่อนไว้ที่อก เดี๋ยวฟื้นตัวเมื่อไรค่อยเอามาใช้ต่อ
"ใช่แล้วใช่แล้ว ก็เขานี่แหละ อ้อ~ จริงสิ เขาก็เป็นหนึ่งในรุ่นมือใหม่พวกพี่เหมือนกันนี่นา~"
เธอมองไปยังมุมหนึ่งของสนามประลอง
ชายหนุ่มหล่อเหลาผู้ปลอมตัวเป็นแวมไพร์คนนั้น โม่เส่ยจำได้ทันทีในเสี้ยววินาทีเดียวว่าเขาคือใคร
"ใครเหรอ"
ช่างอิ้งเชี่ยวถามอย่างงงงวย
"ก็...อืม ไม่บอกหรอก"
โม่เส่ยทำหน้าซน แล้วแลบลิ้นใส่ช่างอิ้งเชี่ยว
"เอาเป็นว่า เป็นมนุษย์ที่เก่งกาจมากคนนึงนะ"
มนุษย์?
สายตาของช่างอิ้งเชี่ยวกวาดผ่านสนามประลอง
ส่วนใหญ่ล้วนเป็นมนุษย์
มีเพียงไม่กี่รายที่เป็นสัตว์ประหลาดต่างเผ่าพันธุ์อยู่บนนั้น
ก่อนที่จะก้าวขึ้นเป็นหัวหน้าขบวนรถไฟระดับสูง และได้เส้นทางที่เหมาะสมกับตนเองโดยสมบูรณ์ การเปลี่ยนเผ่าพันธุ์คือทางเติบโตที่เร็วที่สุดสำหรับคนธรรมดา
ช่างอิ้งเชี่ยวสงสัยเป็นอย่างยิ่งว่าคนที่ได้รับความสนใจจากคุณโม่เส่ยคนนี้จะเป็นใคร
"คนนั้น...ไม่สิ เขาเป็นตระกูลสายเลือด..หลี่เสี่ยวเชิง? แต่...ไอ้นั่นควรตายไปแล้วนี่นา..."
เธอหยิบโทรศัพท์แบบพับที่รองรับระบบออกมา
ท่ามกลางรายชื่อที่จางหายไปเป็นสีเทา เธอค้นเจอชื่อ[หลี่เสี่ยวเชิง]