เฮ้ยเวร ฉันต้องออกจากที่นี่ให้ได้!
"มันส์มันส์มันชะมัด!"
ครั้งนี้ไม่มีใครขวางทางเขา
แด็กซิมสาบานตำหนิสิ่งที่กักขังเขาไว้ไปพลาง วิ่งกรู่ออกจากสนามประลองไปพลาง
ตอนนี้ถนนสู่ภายนอกไม่มีใครอยู่
เพราะแม้แต่ยามรักษาความปลอดภัย ตอนนี้ก็ยังอยู่ในสนามประลองจูกวงเฝ้าดูการแข่งกันทั้งหมด
เสียงฝีเท้าของเขาเร่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เทียบเสียงกับเพลงที่ร้านค้ารอบด้านบรรเลงอยู่
แด็กซิมกำลังหนี
"ใกล้แล้ว ใกล้แล้ว... อยู่ข้างหน้านั่นเอง!"
เขามองเห็นแสงหนึ่งสาย
แสงที่พุ่งทะลุออกไปนอกสนามประลอง
มันช่างเหมือนความหวัง — ความหวังที่จะหนีออกจากสนามประลองนี้ หนีจากสิ่งที่อยากควบคุมเขาให้ได้!
"ขอแค่ได้หนีออกไป! ออกจากเมืองนี้ไป! ให้เวลาฉันเท่าที่ต้องการ ฉันต้องเติบโตจนเก่งกว่าอัลทอสนั่นอย่างแน่นอน! ฉันน่ะเป็นมนุษย์ปีศาจของแท้! มนุษย์ธรรมดาแค่นั้นจะเทียบได้ที่ไหน!"
ใช่แล้ว!
ดวงตาของแด็กซิมเต็มเปี่ยมด้วยความหวัง~
หนีให้รอด เข้าไปสู่ที่รกร้าง ซุ่มพัฒนาตัวเองช้า ๆ จากนั้นค่อยกลับมาฆ่าอัลทอสนั่นเพื่อชิงการ์ดปีศาจของมัน แล้วก้าวขึ้นเป็นจอมปีศาจ สถาปนาความชั่วร้ายสุดปลายทาง!
ใจของแด็กซิมเต็มเปี่ยมด้วยความฝันอันยิ่งใหญ่~
แต่แล้ว...
เปรี้ยง!
นั่นเสียงอะไรกัน?
ฟังดูเหมือนเสียงปืน
เสียงปืน? ก็ธรรมดาไม่ใช่เหรอ ในการต่อสู้ของสนามประลองมีคนใช้อาวุธปืนก็ไม่น่าจะผิดปกตินี่
แต่ทำไมเสียงปืนนี้ถึงทำให้วิญญาณของเขาสั่นสะเทือน?