"ดั่งใจปรารถนา"
เหรียญรถไฟ 18 เหรียญในมือของเย่ชีเหยียนกลายเป็นจุดแสงสีทองละลายเข้าไปในตู้จัดแสดง
ท่ามกลางแสงนุ่มนวล ปืนกลหนักมหาเมตตาสีทองเข้มปรากฏตรงหน้าเขาอย่างสมบูรณ์แบบ
ใหญ่จัง! หนาจัง! เท่โคตร!!
แล้วก็...
"หนักชะมัด"
เย่ชีเหยียนพยายามยกมันขึ้น น้ำหนักอันมหาศาลทำให้เขาเข้าใจว่าทำไมไอ้นี่ถึงเรียกว่าปืนกลหนัก
ถ้าไม่ใช่เพราะก่อนหน้านี้เพิ่มค่าพละกำลังไป 20 แต้มจนพ่วงความแข็งแกร่งมาด้วย คงยกแทบไม่ไหว
แล้วดูมนุษย์หน้ายิ้มนั่นก็ไม่มีท่าทีจะช่วยเลยสักนิด ปืนนี่เขาต้องแบกกลับไปเองแน่
โชคดีที่เขาเตรียมซื้อของชิ้นใหญ่ไว้ล่วงหน้าแล้ว หยิบกล่องเซฟจากเป้ข้างหลังแล้วยัดปืนกลหนักนี่ใส่ลงไปทันที
"..."
มนุษย์หน้ายิ้มไม่พูดอะไร แต่ดวงตาใต้หน้ากากกลับกลอกไปกลอกมา กระทั่งเย่ชีเหยียนเก็บกล่องเซฟกลับเข้าเป้ก็ยังคงเงียบกริบ
รอจนเห็นเย่ชีเหยียนไม่มีท่าทีจะปลุกเขาแล้วจะเดินจากไปเลย ถึงได้เอ่ยปากในที่สุด:
"ท่านเป็นนายสถานีที่เก่งกาจจริง ๆ"
"พอจะ ช่วยฉันเรื่องหนึ่งได้ไหม?"
"แม้ว่าเรื่องนี้จะไม่ใช่สิ่งที่ท่านในตอนนี้จะทำสำเร็จก็ตาม"
"ถ้าท่านตกลง ฉันจะมอบไอเท็มระดับ 6 อีกชิ้นให้ท่านฟรี"
เย่ชีเหยียนได้ยินคำพูดของมนุษย์หน้ายิ้มก็หยุดฝีเท้า
"เรื่องอะไร?"
เห็นเขายังไม่ไป มนุษย์หน้ายิ้มทุบกระจกของไอเท็มระดับ 6 อีกชิ้นแล้วหยิบมันออกมา
"ง่ายมาก"
"ให้ฉันตาย"
กระบี่ระบำมารถูกยื่นมาตรงหน้า
กลิ่นอายสีม่วงแห่งความอัปมงคลแผ่ซ่านจากตัวดาบ เสียงกระซิบแผ่วเบาดังก้องข้างหูเป็นพัก ๆ
"นายอยากตายก็ฆ่าตัวตายสิ จะมาหาฉันทำไม? แถมฉันก็ไม่คิดว่าตัวเองจะฆ่า... คนที่แขนขาดยังซ่อมได้ในไม่กี่วิได้หรอกนะ?"