[“โดนมัมมี่ติดล้อรถเนี่ยนะ สมเป็นนายจริง ๆ”]
จ้าวหลินที่กำลังกอดปืนแนบอก ซ่อนตัวอยู่ที่มุมห้องด้วยความหวาดหวั่น คอยชะเง้อมองด้านนอกเป็นระยะว่าไม่มีสัตว์ประหลาดมาขวางอยู่ข้างหน้าหรือเปล่า พอเห็นข้อความนี้ก็เหมือนจับฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้
[“ข้าก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้หรอก พี่เย่ท่านรู้พรสวรรค์ของข้า ตามจริงของที่ได้จากป้ายที่แล้วควรเอาไปขายแลกทรัพยากร แต่ทุกคนกลับไม่ยอมรับ ทำไมนะ ข้าไม่เข้าใจจริง ๆ”]
ดูท่าโชคร้ายของนางคงไม่ใช่แค่เริ่มตอนเข้าร้านค้า แต่เริ่มตั้งแต่โชคดีหมดลงแล้ว
ส่วนเรื่องที่ไม่มีใครซื้อขนมของนางก็ไม่ยากที่จะเข้าใจ
คนที่ยังมีชีวิตอยู่ในตอนนี้ นอกจากไม่กี่คนแล้ว ใครจะมีทรัพยากรเหลือเฟือเอามาแลกเพื่อสนองความอยากของปากตัวเองเล่า?
[“ก็จิ้มน้ำปลากินไปสิ”]
[“จิ้มน้ำปลาไม่ได้สิ! ข้ายกขนมให้ท่านทั้งหมดเลย แลกกับวัสดุซ่อมให้ข้าหน่อย”]
ท้ายกรอบแชตยังมีสติ๊กเกอร์รูปคนตัวน้อยน่ารักนั่งคุกเข่าทำท่าคารวะพร้อมร้องไห้ น่าขำจนอดยิ้มไม่ได้
ถึงจะน่าสนุก แต่เย่ชีเหยียนก็ไม่คิดจะเป็นผู้กอบกู้นาง
[“ป้ายที่แล้วเจ้าคงเปิดหีบสมบัติมาล่ะสิ? ข้าเอาเหรียญรถไฟในหีบของเจ้า เอามาแลกกับวัสดุ”]
ฝั่งห้องแชตเงียบไป
เย่ชีเหยียนก็ไม่เร่งร้อน เพียงไม่ถึงหนึ่งนาที จ้าวหลินก็ส่งข้อความตอบมา
[“ได้”]
ต่อจากนั้นคือวัสดุที่นางต้องการ
ของไม่ได้เยอะเลย แค่ชิ้นส่วนเครื่องจักรตั้ง 42 ชิ้น ถ้าเป็นช่วงเวลาอื่น จ้าวหลินต้องไม่ยอมจ่ายเหรียญรถไฟสองเหรียญซื้อแน่