"คุณอัยการ คุณคืออัยการใช่ไหมคะ? ทุกคนรอคอยมานานมากแล้ว... คุณใช่จริง ๆ หรือเปล่าคะ?"
ทีน่ากระพริบตา แววตาอ้อนวอนและความคาดหวังราวกับจะกลั่นออกมาเป็นรูปธรรม
เย่ชีเหยียนมองเธอ เผยรอยยิ้มอ่อนโยน พยักหน้า
"อืม เธอบอกว่าคนที่นั่งรถไฟมาคืออัยการ นอกจากฉันก็ไม่มีใครอีกแล้วไม่ใช่หรือ? งั้นฉันก็คืออัยการที่เธอพูดถึง"
"เย้! คุณอัยการรีบไปกับหนูเถอะ! ทุกคนรอคอยมานานจริง ๆ เลยนะ!"
"ได้ รอฉันสักครู่ อ้อ นี่ให้เธอกิน"
เย่ชีเหยียนหยิบผลป่าขาวธรรมดาลูกหนึ่งยื่นให้ทีน่า เด็กสาวมองผลไม้โดยไม่มีความกลัวหรือลังเลแม้แต่น้อย กัดเข้าไปคำหนึ่ง
"ว้าว อร่อยจัง ขอบคุณคุณอัยการ!"
เขายิ้มน้อย ๆ ไม่พูดอะไร ตรวจสอบอุปกรณ์ที่สวมใส่บนตัวอีกครั้ง สุดท้ายแขวนไม้กางเขนวิหารศักดิ์สิทธิ์ที่เกี่ยวอยู่หน้ารถไฟไว้ที่คอ แล้วจึงก้าวออกจากขบวนรถไฟ
หมุนตัวปิดประตูรถ เร่งอุปกรณ์เตือนภัยให้ทำงานเต็มกำลัง เขาจึงหันไปมองเด็กสาวที่กำลังกินผลป่าขาวทีละคำเล็ก ๆ
"เราไปกันเถอะ ไปพบ 'ทุกคน' ที่เธอพูดถึง"
"อื้ม!"
เดินตามหลังเด็กหญิง ออกจากสถานีที่ดูปกติเกินไป ภายนอกเป็นเมืองเล็ก ๆ ที่ปกคลุมด้วยหิมะบาง ๆ
เมืองเล็ก ๆ นี้ไม่มีไฟถนน มีเพียงโคมไฟแขวนอยู่บนโบสถ์หลังหนึ่งใจกลางเมือง
จุดหมายที่ทีน่าบอกก็คือที่นั่น ไม่รู้เป็นภาพหลอนหรือเปล่า เย่ชีเหยียนรู้สึกว่าโบสถ์หลังนั้นเหมือนหัวรถจักรที่ตั้งตรงขึ้นมา