[จิตใจ: 340→15]
เมื่อแสงแห่งการช่วยรอดอันซีดจางส่องประกายอยู่ในดวงตาของเหมินหลัวจี๋น่า
หล่อนมองเห็นอะไร?
สิ่งที่หล่อนเห็นคือเย่ชีเหยียน
ไม่มีปีศาจ ไม่มีกระดูกขาวโพลน
หล่อนยกมือขึ้น ปลายนิ้วแตะสัมผัสกับชายหนุ่มผมดำ
ภายใต้ความซีดจางนั้นมีสายสีน้ำเงินเข้มพันอยู่บาง ๆ
ดาบยักษ์ที่กดทับร่างหล่อนถูกดึงออกมาอย่างทรงพลัง
ร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเริ่มฟื้นฟูด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็นได้
จนกระทั่งช่องท้องของหล่อนฟื้นคืนจากสภาพถูกบดขยี้กลับมาเป็นปกติ
รอยยิ้มอ่อนล้าผุดขึ้นบนใบหน้าของเหมินหลัวจี๋น่า
[การ์ดพิธีกรรม·ผลตอบแทนแห่งกรรม]
[จำนวนโซ่สูงสุด: 11]
"...จริง ๆ ...ทำให้ฉันสงสัยจริง ๆ ...ไม่คิดว่าผลตอบแทนแห่งกรรมใบนี้จะเพิ่มจำนวนโซ่สูงสุดด้วยวิธีแบบนี้..."
"เย่ชีเหยียน นาย... ช่างเป็นคนที่พิเศษจริง ๆ"
ดวงตาสีทองหม่นนั้นเต็มไปด้วยเงาของเย่ชีเหยียน
หล่อนอดอยากจะมองเข้าไปในจิตใจของคนคนนี้ รู้ทุกสิ่งที่เขาเคยผ่านมาเหลือเกิน
เขาต้องผ่านโลกชานชาลาแบบไหนมา ต้องฝ่าฝันอดีตอันใดมา ถึงได้กลายเป็นคนอย่างวันนี้?
เย่ชีเหยียนยักไหล่ แล้วถอนมือกลับก่อนที่เหมินหลัวจี๋น่าจะได้แตะต้องเขาอีก
"ผมก็แค่มนุษย์ธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ไม่มีอะไรพิเศษ ดังนั้น เธอเปลี่ยนชุดเสียทีเถอะ"
เขาชำเลืองมองท้องแบนเปลือยที่เปลือยเปล่าอยู่กลางอากาศของเหมินหลัวจี๋น่า — แทบจะไม่นึกภาพออกว่าไม่นานมานี้ ตรงนี้เคยเป็นเพียงเนื้อเลือดเละเทะปนกระดูกแตก