เมื่อเย่ชีเหยียนกลับมาถึงรถไฟของเขา
โลกภายนอกตอนนี้เงียบสงบผิดปกติ
ฝนสีแดงโปรยปรายลงมาปะปนกับน้ำค้างแข็ง กระจายกระเด็นลงพื้น
พายุที่หมุนวนปิดกั้นทางเชื่อมต่อระหว่างที่นี่กับภายนอกออกไป
ปิศาจดาร์กเรเวนหิ้วกระสอบหนังงู นำฝูงผึ้งนาโนร่วมกันเก็บสมบัติจากสนามรบ
เย่ชีเหยียนมองอีฟและออกัสตินที่ได้รับความเสียหายเล็กน้อยจากเวทมนตร์สนิมเหล็กนั้นด้วยความเสียดาย
เวทมนตร์ชนิดนี้ที่ใช้เฉพาะต่อกรกับสิ่งมีชีวิตจักรกลมันช่างน่ารำคาญจริง ๆ
แต่ก็เป็นเพราะต้องปกป้องรถไฟ
หากออกรบเผชิญหน้าจริง ๆ ด้วยความเร็วของอีฟแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่จะได้รับบาดเจ็บแบบนี้
แต่ก็ไม่เป็นไร
เย่ชีเหยียนหยิบ 'การไถ่บาป' ออกมา สละจิตวิญญาณของตัวเองเพื่อฟื้นฟูบาดแผลของพวกมัน
ทุกอย่างกลับคืนดังเดิม ไม่หลงเหลือผลกระทบใด ๆ
เมื่อปิศาจดาร์กเรเวนและฝูงผึ้งนาโนแบกสมบัติกองใหญ่นั้นกลับมาถึงรถไฟ
เย่ชีเหยียนก็รับรู้การสั่นสะเทือนที่แล่นขึ้นมาจากใต้เท้าโดยพลัน
"แผ่นดินไหว?"
"ไม่... สามชั่วโมง... ถึงแล้วสินะ"
เวลา: [10:59:11]
ตอนนี้คือเวลาสามชั่วโมงหลังจากที่หญิงชาวจูซิงถูพูดเอาไว้
หัวใจมหาสมุทรจมดิ่ง
ระเบิดขึ้น
"บึ้ม!!!!"
เสียงคำรามเบื้องลึกดังขึ้นเสียก่อน!
ทันใดนั้น โลกมิรันดาทั้งโลกก็รับรู้ถึงการสั่นสะเทือนอันรุนแรงในเวลาเดียวกัน!
ผืนดินแตกร้าว!
คลื่นยักษ์สูงดั่งขุนเขาทะยานเข้าโจมตี!
ภูเขายอดราบมหึมานี้กลับดูเล็กจิ๋วราวกับจุดเม็ดทรายตรงหน้าสึนามิ
[บางแห่ง]
ที่ตั้งของรถไฟของจูซิงถู
เธอกำมือทั้งสองข้างไว้แน่น
ดวงตาที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวกำลังมีเลือดไหลอาบ
หัวใจของเธอเต้นรัวไม่หยุด ขณะที่'เสียงแห่งโชคชะตา'แห่งความสิ้นหวังดังก้องอยู่ในโสตประสาท~