ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ส่องประกายปนกัน
ความบ้าคลั่งแห่งเลือดจางหายไปท่ามกลางพายุหิมะที่รุนแรงยิ่งขึ้น
ผู้คนหยุดต่อสู้
หนึ่งวัน หนึ่งคืน
การต่อสู้ระหว่างท่านระเบียบกับเท็งโกดำเนินมายาวนาน
ฟากฟ้าเต็มไปด้วยรอยแยกที่หลงเหลืออยู่จากมิติที่ถูกทำลาย
แต่ตอนนี้
การต่อสู้ระดับสูงสุดระหว่างหัวหน้าขบวนรถไฟด้วยกันเอง ก็ในที่สุดก็มาถึงทางตัน
"เท็งโก เธอซ่อนฝีมือไว้ลึกนัก"
ท่านระเบียบแขนกอดอกอย่างเย่อหยิ่ง มองดูเท็งโกที่ต่อหน้าซึ่งสภาพย่ำแย่ ดวงตาสาดประกายความโกรธแวบหนึ่ง
ที่เขาถูกไอ้ตัวนี้เล่นงานให้ลากยืดมานานขนาดนี้
ทั้งที่ความแข็งแกร่งของเขาควรจะเหนือกว่าอีกฝ่ายอยู่ห่างไกล
["ทั้งหมดเพราะไอ้สมาชิกตี้ซวี่คนนั้นที่น่าสาป กับไอ้ขโมยที่แอบขโมย[เกียจคร้าน]ไป"]
["ไม่งั้น เท็งโกแบบนี้ไม่มีทางเป็นคู่มือของข้าได้"]
["ตี้ซวี่ ฮึ สักวันข้าจะจัดการพวกบ้าพลังพวกนี้ให้ราบคาบ"]
ท่านระเบียบเดินมายังใกล้ตัวเท็งโก
ดวงตาเย่อหยิ่งนั้นล้วนแต่เต็มเปี่ยมด้วยความเหยียดหยามต่ออีกฝ่าย
"ให้โอกาสสุดท้าย ส่งมอบมงกุฎมา ข้าจะไว้ชีวิตเธอ"
เท็งโกยิ้มเหยเก หยิบเหยือกเหล้าออกมา เทสุราแรงๆ เข้าปากตัวเอง
ท่านระเบียบขมวดคิ้ว หอกในมือเหวี่ยงขึ้นกระชากเหยือกเหล้านั้นกระเด็นไกล
"ฮะ ฮ่าฮ่า... นั่นเหล้าดีราคาสามสิบปีนะ คุณนี่มันเปลืองจริงๆ เลย"
"เธออยากตาย"
ช่างมัน ฮ่าฮ่า ถ้าฉันกลัวตาย ฉันจะมาถึงวันนี้ได้ยังไง?
ร่างที่แหวกแน่เต็มไปด้วยแผลของเท็งโกหันไปมองยังทิศศาลาเจ้าเมือง
"ถึงเวลาแล้ว"