เป็นไปตามคาด เมื่อรู้ว่าเวลาจอดเป็นแบบไร้ขีดจำกัด บางคนก็เกิดความคิดขึ้นมา
ซ่างกวนอิ๋งเสวี่ยที่เดินออกจากโถงช้อปปิ้งทำท่าดูถูกบทสนทนาในห้องแชต เธอแบกสมบัติของตนขึ้นรถไฟและออกจากที่นี่ไป
ต่างจากเธอ หลี่เสี่ยวเชิงไม่ได้ออกไปไหน
ถึงเขาจะไม่ได้ตั้งใจอยู่ต่อ แต่สมาพันธ์ที่เขาก่อตั้งขึ้นก็ได้นัดพบกันที่นี่
อีกอย่าง หลี่เสี่ยวเชิงยังมีแผนเก็บเกี่ยวทรัพยากรอีกด้วย
ในเมื่อเวลาจอดที่ชานชาลาไม่มีจำกัด ถ้าสมาชิกสมาพันธ์ของฉันยึดรางทั้ง 20 ไว้ได้ คนที่เหลือก็ต้องรออยู่ข้างนอก ถ้าไม่จ่ายค่าผ่านทางก็อย่าคิดจะเข้าสถานี
เมื่อเวลาผ่านไป ผู้คนก็หลั่งไหลเข้าสู่ชานชาลามากขึ้นเรื่อยๆ
และในนั้น ด้วยความช่วยเหลือด้านทรัพยากรพื้นฐานจากหลี่เสี่ยวเชิง สมาชิกสมาพันธ์ของเขาจึงมาถึงได้เร็วกว่าคนอื่น ยึดรางส่วนใหญ่จากทั้งหมด 20 รางไว้ได้
คนที่มาถึงชานชาลาซื้อขายช้าจึงต้องจอดอยู่ด้านนอก ถูกสัตว์ประหลาดที่โผล่ไม่หยุดเล่นงาน
พวกเขาทำได้แค่รวมกลุ่มเอาตัวรอด และระบายด่าหลี่เสี่ยวเชิงในห้องแชต
[“หลี่เสี่ยวเชิง ข้า...! พวกแกปิดทางอยู่แบบนี้หมายความว่าไง ปล่อยข้าเข้าไปเดี๋ยวนี้!”]
[“สถานีนี่แกเป็นคนสร้างหรือไง กล้ามาเรียกทรัพยากรจากพวกเราได้ยังไง ให้ตายสิ เก็บค่าผ่านทางหนึ่งเหรียญรถไฟ คิดว่าตัวเป็นใคร?”]
[“หมาโง่ชัดๆ รอให้ข้าเข้าไปก่อนแล้วค่อยจัดการมัน”]
[“เหอะ ใครใช้ให้พวกแกมาช้าล่ะ ถ้าพวกแกเข้ามาในสถานีเป็นคนแรกได้ก็ทำแบบนี้ได้เหมือนกัน ไม่มีความสามารถก็คือไม่มีความสามารถ พี่หลี่ทำถูกแล้ว!”]