“หมอนี่ปรับตัวเก่งจริงนะ”
ดูละครดี ๆ จบหนึ่งฉาก เย่ชีเหยียนพลิกตัวกระโดดลงจากรถไฟ
“ผมก็ควรจะไปแล้วล่ะ อันนี้คืนให้”
เขาดึงท่อน้ำที่ต่อยาวไปถึงโถงช้อปปิ้งออกจากหน้าต่างตู้โดยสารตู้ที่หนึ่ง แล้วโยนให้มนุษย์หน้ายิ้ม
ถังเก็บน้ำในตู้โดยสารตอนนี้เต็มจนล้นแล้ว
“เติมเต็มจนได้สักที ช้ามากจริง ๆ”
มนุษย์หน้ายิ้มหักท่อน้ำทิ้งเงียบ ๆ เอ่ยปากเสียงแผ่วเบา
“ให้นายสถานีเติมน้ำในโถงซื้อขาย มันผิดกฎตั้งแต่แรก หาท่อน้ำเส้นนี้ได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว”
เย่ชีเหยียนยิ้มบาง ๆ ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่สุดท้ายก็ยังยอมไม่ใช่หรือ?
เขาขึ้นรถไฟ ปิดประตูรถ
มนุษย์หน้ายิ้มที่ยืนอยู่ข้างนอกถอดหน้ากากของเขาออกอีกครั้ง
“ขอให้ท่านจำไว้ ไม่ว่าที่ไหนเมื่อไหร่ อย่าเชื่อ ‘ไร้ขีดจำกัด’ ถ้าเชื่อ นี่คือจุดจบ”
“จำได้แล้ว”
“ครั้งหน้าพบกัน หวังว่าท่านจะช่วยให้ข้าพ้นทุกข์ได้ หากทำไม่ได้ ก็ไม่เป็นไร ข้าผิดหวังมามากครั้งแล้ว ไม่ขาดครั้งนี้”
มองใบหน้าบิดเบี้ยวผิดรูปของมนุษย์หน้ายิ้ม เย่ชีเหยียนไม่รู้สึกรังเกียจหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขาส่ายหัว หยิบผลป่าขาวที่ผ่านการให้พรแล้วออกมาจากหน่วยเก็บของ ยื่นให้ทางหน้าต่าง
“วางใจ ข้าจะจดจำเรื่องนี้ไว้ คราวหน้าที่พบกัน ข้าจะช่วยเจ้าให้หลุดพ้น ”
มนุษย์หน้ายิ้มรับผลป่าขาวไป เย่ชีเหยียนกดปุ่มสตาร์ต
สถานีนี้ เวลาออกจากสถานีอิสระเต็มที่