ทะลุผ่านความว่างเปล่า
ทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถไฟเปลี่ยนแปลงขึ้นอีกครั้ง
เย่ชีเหยียนไม่รีบสำรวจรอบตัว
แต่ก้มตัวลงไปจับมือกับวัลลี่ที่ชูกรรไกรจักรกลขึ้นมา
"ต่อไปฝากไว้กับนายนะ แล้วก็สิ่งที่สำคัญที่สุด..."
เขาลูบกระบอกเหล็กของวัลลี่เบา ๆ
"ระวังตัวด้วย"
วัลลี่ ออกเดินทาง!
การพิชิตและการผจญภัยในชานชาลาที่ 44 ของเย่ชีเหยียน เริ่มต้นขึ้นในวินาทีนี้
เมื่อมองเห็นแผ่นหลังของวัลลี่ลอดผ่านประตูเล็กส่วนตัวออกจากรถไฟจนลับตา เขาถึงได้เงยหน้ามองทิวทัศน์ของโลกใบนี้นอกหน้าต่าง
ภายนอกกำลังหิมะตก
สายตาที่กวาดไปเห็นแต่บ้านหลังคือหลังแล้วหลังเล่าที่สร้างจากอิฐหิมะ
บ้านเหล่านั้นรวมตัวกันจนกลายเป็นหมู่บ้านที่ชื่อว่า[หมู่บ้านเจ้าหญิงหิมะขาว]
ปรับอุปกรณ์ เปิดประตูรถไฟ
ทันทีที่เย่ชีเหยียนก้าวออกจากรถไฟ
โลกใบนี้ถูกพลังบางอย่างบังคับให้หยุดนิ่ง มีเพียงตัวเขากับเพื่อน ๆ ในรถไฟที่ไม่ได้รับผลกระทบ
อีฟบนหลังคารถไฟกางช่องอาวุธออก กวาดหาภัยอันตรายรอบทิศ
แต่ไม่พบ
"เอ?"
เย่ชีเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้สึกเหมือนได้ยินอะไรบางอย่าง
"นี่มัน...?"
หลับตาลง ตั้งใจฟัง
เสียงเล็ก ๆ อ่อนแรง ๆ ดังก้องอยู่ในหู
["ท่านฮีโร่จากต่างโลกผู้ยิ่งใหญ่...ขอร้องล่ะ..."]
["ฉันไม่อยากตาย..."]
["คุณยายกลายเป็นหัวใจไปแล้ว..."]
["คนต่อไปก็คือคุณแม่..."]