ถ้อยคำของเย่ชีเหยียนทำให้อีกฝ่าย หญิงสาวผู้ไม่ใช่มนุษย์รู้สึกได้ทั้งปิติ โศกเศร้า และอารมณ์อันซับซ้อนนานัปการ
อารมณ์ที่ปรนปร่านเหล่านั้นสานพันเข้าด้วยกัน ยิ่งเป็นเหตุให้น้ำตาของเธอไหลรินลงมาตามแก้มมากขึ้น
เธอจับมือเย่ชีเหยียนไว้แน่น ดุจจับเส้นเชือกฟางชิ้นสุดท้ายที่หล่นลงมาในบ่อน้ำแข็ง
"ขอร้องล่ะ ขอร้องล่ะนะ ท่านฮีโร่ ฉัน ฉันไม่ใช่มนุษย์ แต่ แต่ว่า..."
นางไม่ใช่มนุษย์
แต่ฮีโร่จากโลกอื่นนั้นมีแต่จะช่วยเหลือเฉพาะมนุษย์ในการทำให้ความปรารถนาเป็นจริง
ดังนั้นเสวี่ยลี่จึงไม่กล้าฝันให้ไกลเกินจริง
นางเป็นเพียงสัตว์ประหลาดตัวหนึ่ง
แต่แม้จะเป็นสัตว์ประหลาด นางก็มีสิทธิ์ที่จะอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป
"อยู่นี่! หนูน้อยตัวแสบ! วิ่งหนีไปไหน! ภาษีหัวใจของหมู่บ้านพวกแกเหลือแค่แกคนเดียวเท่านั้น หรือว่าแกคิดจะหนีภาษีกันแน่!"
เมื่อเวลาหวนกลับมาไหลอีกครั้ง เสียงของทีมล่าคนดังแว่วมาจากหมู่บ้าน ทวีความชัดจากไกลสู่ใกล้
หัวหน้าทีมนำพวกทหารติดอาวุธปืนกลุ่มหนึ่งมาด้วย
แต่พอเห็นเย่ชีเหยียนและขบวนรถไฟที่อยู่เบื้องหลังเขา น้ำเสียงหยิ่งผยางเมื่อครู่ก็หายวับไปทันที
เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงประจบประแจงอย่างเห็นได้ชัด
ผู้หญิงหัวหน้าทีมคุกเข่าลงต่อหน้าเย่ชีเหยียน
"กระผมขอน้อมรับองค์ท่านฮีโร่! เจ้าหญิงหิมะขาวนั่นน่ะ! เอามือเน่า ๆ ของแกออกจากท่านเดี๋ยวนี้! ตัวดี ๆ อย่างแกน่ะหรือจะมีสิทธิ์แตะต้ององค์ฮีโร่!?"
คำพูดชุดเดียวกัน แต่น้ำเสียงที่แสดงออกต่อคนละคนก็ต่างกันสุดขั้ว
เสวี่ยลี่ก้มหน้าลงอย่างหวาดกลัว รีบถอนมือกลับทันที