เอาชีวิตรอดบนขบวนรถไฟ: วิวัฒนาการไร้ขีดจำกัดของข้า

ตอนที่ 611 สถานีที่ 44 — อาณาจักรแห่งวิญญาณสมภาร · หมู่บ้านเจ้าหญิงหิมะขาว

6 นาที· 1.4K คำ

วัลลี่พา[เน่ยเฟยที]ออกมาจากตู้สินค้า แล้วนำมาฝากไว้ต่อหน้าเย่ชีเหยียน

มองดูลูกไฟขนุนร่างเล็กที่ไม่มีความเปลี่ยนแปลงอะไร เย่ชีเหยียนยื่นมือหยิบมันขึ้นมา แล้วใช้ประเมินค่าผ่านระบบ

[เพลิงมารแห่งการปลงศพ · เน่ยเฟยที (วัยอ่อน)]

[กำเนิดจากการที่เน่ยเฟยทีหลอมรวมกับเปลวเพลิงมารแห่งความตาย — ปฏิภาณแห่งการปลงศพ หลังความตาย และถูกพลังที่ไม่มีใครรู้จักเลื่อนขั้นขึ้นมา]

[ครอบครองเชิงมโนทัศน์แห่ง[สิ่งหมิ่น] เมื่อเปลวเพลิงอมตะที่มีอยู่แต่กำเนิดหลอมรวมกับปฏิภาณแห่งการปลงศพ จึงกลายเป็นเพลิงมารแห่งการปลงศพ]

[ทำสัญญาผูกพันถาวรกับ[เย่ชีเหยียน]เรียบร้อยแล้ว]

[ช่วงวัยอ่อน ซิงก์ขีดจำกัดค่าจิตและค่าพลังกับ[เย่ชีเหยียน]10%]

[ปัจจุบัน: ประกายไฟ, ร้อนแรง, ตะเกียงนิรันดร์, โหมดเพลิงมาร, ระเบิดตัวเอง]

[หมายเหตุ: ขนมคลุกไฟที่พกติดตัวไปไหนมาไหนได้สบาย แต่ตัวตนที่แท้จริงของมันกลับเป็นนกเทพที่มีศักยภาพสูงเหลือเฟือ แม้ตอนนี้เพิ่งอยู่ในวัยอ่อนก็ได้แสดงความเป็นราชาออกมาบ้างแล้ว วันหนึ่งเมื่อเติบโตเต็มที่ อาจกลายเป็นพลังช่วยเหลือที่ดีของเจ้าก็ได้]

[หมายเหตุ 2: โง่จริง ๆ]

เย่ชีเหยียนเอานิ้วโป๊ะเบา ๆ ที่ร่างของเน่ยเฟยที

“เห็นไหม แม้แต่ระบบยังบอกเลยว่านายโง่ ดูท่านายคงฉลาดไม่เป็นไรจริง ๆ ไม่งั้นคงไม่วิ่งหนีออกไปข้างนอกแบบนั้นจนเกือบโดนทิ้ง”

เน่ยเฟยทีเอาแก้มเบียดเสยดนิ้วของเขาอย่างสนิทใจ ความอบอุ่นที่สัมผัสได้เหมือนเอามือจุ่มลงในท้องน้อยแมวตัวหนึ่ง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป