"ไง จำได้แล้วใช่ไหมล่ะ นี่ไงคุณชายทรัพยากรที่ปะทะกับนายเมื่อวานแล้วหนีไป อ้อ เดี๋ยว ต้องเติมคำว่าร่างแยกไปข้างหลังด้วยสิ"
ซาหยาฉวยถังป๊อบคอร์นที่จ้าวซีกอดไว้ในอ้อมแขน แล้วกินอย่างภูมิใจ
"พี่ซาหยา พี่รู้จักเขาเหรอ?"
"ไม่รู้จักหรอก แต่เคยได้ยิน อย่างน้อยในความจำตอนนี้ของฉัน ก็เคยได้ยินมา"
ซาหยาโป๊กโป๊กเบา ๆ ที่ขมับของตัวเอง
"ฉันหายไปหายไป... ไม่สิ จะพูดยังไงดีนะ ก็ไม่ได้ลืมหมดทั้งหมด แค่ถูกบังคับให้ลืมความจำช่วงระดับ 12 ขึ้นไป กับทุกอย่างก่อน 20 ปี ฮึม ลองคิดดูสิ สภาวะแบบนี้ก็เหมือนคำสาปชะมัด
คงเป็นผลกระทบด้านจิตที่ฉันได้รับระหว่างถูกผนึก
คนที่ปล่อยพลังแบบนี้ใส่ฉัน ก็แค่อยากล็อกเพดานของฉันไว้เท่านั้น ถ้าอยู่ในเมืองเล็กนั้นนานพอ สุดท้ายฉันอาจลืมลำดับไพ่ จนถึงความสามารถของตัวเอง แล้วกลายเป็นคนธรรมดาที่ไม่รู้อะไรเลย~ หรือไม่ก็เป็นชาวเมืองเล็กที่แท้จริง ฮึฮึ"
ซาหยาพูดสิ่งเหล่านี้ออกมาพร้อมรอยยิ้ม
สีหน้าของหล่อนเรียบง่ายราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่
เย่ชีเหยียนสัมผัสได้
ใต้รอยยิ้มและความเรียบง่ายนั้น
เทพธิดาแห่งตี้ซวี่ ผู้บำเพ็ญศาสนาอเทวนิยม หัวหน้าขบวนรถไฟระดับสูงสุดผู้ทรงพลัง...
ซาหยา
กำลังโกรธ
ถ้าความโกรธของหล่อนถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น
คงเป็นเมืองชื่อ[ชาติบนเรือ]นี้เองที่จะพังทลาย ลุกไหม้ และ... ถึงทางตัน ในพริบตา