ไม่มีใครปฏิเสธการรักษา
โดยเฉพาะเมื่อรู้สึกได้ว่าร่างกายตัวเองกำลังจะตาย
แต่มนุษย์คนนี้ที่ถูกระบบประเมินค่าว่าเป็น[ผู้ลอบสังหาร]กลับเลือกปฏิเสธอย่างหาได้ยากยิ่ง
"อัศวินสาปแช่ง! เจ้าใช้พลังอะไร! ข้าจะไม่ยอมรับการรักษาใด ๆ จากพวกเจ้าที่ชิงผืนดินของพวกเราไป! และอย่าหวังว่าจะใช้วิธีแบบนี้หลอกข้าให้ทรยศฝ่ายตัวเอง!"
เย่ชีเหยียนรู้สึกประหลาดใจ
นี่...ความเกลียดชังต่อสถานที่ชื่อนครนิรันดร์ มากเสียจนเหนือกว่าชีวิตของตัวเองงั้นหรือ?
น่าสนใจชะมัด
แต่นี่ก็เพียงแค่การซักถามชั้นผิวเท่านั้น~
[ทรยศ×ลวงจิต]
ภาพเงินกางเขนกลับหัวสีดำผุดขึ้นในดวงตาของเย่ชีเหยียน
เขาถามซ้ำอย่างมีความอดทน:
"เอาล่ะ มีกระดูกสันหลังไม่เลว เอาล่ะ ถามอีกครั้ง อยากมีชีวิตอยู่ไหม?"
คราวนี้ความโกรธของชายหนุ่มเอาไม่อยู่ สัญชาตญาณลึกในจิตใจที่ปรารถนาต่อชีวิตจึงครอบงำทุกอย่าง ปากเผยออกมาโดยไม่รู้ตัว เสียงสั่นเครือพยายามเอื้อนออกมาอย่างทรมาน:
"ฉ...ฉันอยากมีชีวิตอยู่"
การอยากมีชีวิตอยู่ คือความปรารถนาที่ลึกที่สุดในใจของมนุษย์ทุกคน
ไม่มีใครอยากตาย
ภายใต้[ลวงจิต]ที่ถูกเสริมอำนาจด้วย[ทรยศ]
ความเชื่อของคนธรรมดาไม่มีทางขัดขืนหัวใจตัวเองได้
เว้นแต่จะมีใครสักคนที่ก้าวข้ามสัญชาตญาณได้จริง ไม่แคร์ชีวิตของตัวเอง และไม่มีแม้แต่ความคิดที่จะมีชีวิตรอดอยู่เลย