หัวหน้าหน่วยลอบสังหารแสดงสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความคลั่งไคล้
ถ้อยคำที่เขาพูดออกมาล้วนเป็นความจริงใจ
แต่ความจริงแท้นั้นเป็นเช่นไร?
สิ่งที่ได้ยินมาจากปากคนเพียงคนเดียวไม่อาจเชื่อได้
นั่นไม่ใช่การโกหก
อย่างน้อยในใจของไอ้บ้านี่
นั่นคือความจริง
แต่บางครั้ง ความจริงที่คนคนหนึ่งเชื่อมั่น ก็อาจเป็นเพียงภาพหลอก
ถ้าอยากรู้โลกนี้ให้ชัดจริง ๆ
ก็ต้องเห็นกับตาตนเองก่อน แล้วจึงว่ากล่าว
ปะบะ ปะบะ ปะบะ...
เย่ชีเหยียนตบมือให้เขาอย่างชื่นชม
"เดิมทีเป็นเช่นนี้เอง ผืนดินแห่งนี้ต้องทนทุกข์เพียงนี้ ช่างเจ็บปวดยิ่งนัก ผมคือนักผจญภัยจากแดนไกล ย่อมต้องจัดการเหล่าผู้ชั่วร้ายนั่นเอง เมื่อครู่ผมเสียมารยาทไปมาก ฮึ ๆ"
ถ้อยคำของเขาฟังดูจริงใจยิ่งในหูของอีกฝ่าย
แม้ในสายตาของพวกนี้ เย่ชีเหยียนได้กลายเป็นผู้กล้าจากต่างแดน! ผู้ที่มาเพื่อช่วยเหลือพวกเขา เอาชนะกษัตริย์เครื่องดินชั่วร้าย!
ความระแวงหายไปสิ้นเชิง
หัวหน้าหน่วยลอบสังหารสวมหน้ากากกะโหลกคืนอีกครั้ง
"ไม่เป็นไร ถ้าเป็นนักผจญภัยจากต่างแดนก็ดีแล้ว ฐานที่มั่นของพวกเราอยู่ใกล้ ๆ นี่เอง มากับเราสิ หลายวันที่ผ่านมาฝนตกไม่หยุด อากาศหนาวแบบนี้ ไปจิบชาร้อนที่ฐานสักหน่อย ได้อุ่นร่างกายบ้าง"
"ขอบคุณมากเลย"
"แต่ม้าศึกของท่านล่ะ?"
"ก็แบบนี้แหละ"
เย่ชีเหยียนยืนมือออกไปทางรถไฟของตน