"นักรบ... นักรบที่แท้จริง!"
ประโยคเดียวทำให้ดอนกิโฆเต้เบิกตากว้าง ซานโชที่อยู่ข้างกายก็ถึงกับอ้าปากค้าง
"ใช่แล้ว นักรบที่แท้จริง เจ้าไม่เห็นหรือ? ดอนกิโฆเต้ พวกยักษ์มันกำลังทำลายล้างนาข้าวสาลีของชาวบ้าน ในฐานะนักรบ เจ้าจะเลือกหนีไปได้อย่างไร?"
เย่ชีเหยียนชี้มือไปยังทุ่งข้าวสาลี สายตากวาดระหว่างดอนกิโฆเต้กับทุ่งข้าว
เป็นไปตามคาด หลังจากที่เขาพูดออกไป เมื่อดอนกิโฆเต้มองไปที่ทุ่งข้าวอีกครั้ง ในเวลาเดียวกันนั้นเอง กังหันลมในทุ่งข้าว ไม่ใช่สิ พวกยักษ์ เริ่มอาละวาด
"ยักษ์! ยักษ์! ใช่แล้ว ซานโช เห็นไหม? นั่นคือยักษ์! อัศวินมังกรผู้ยิ่งใหญ่ ขอบคุณที่เตือนข้า!"
ซานโชมองไปมาระหว่างดอนกิโฆเต้กับเย่ชีเหยียนด้วยความงุนงง
เขาแทบจะสงสัยว่าตัวเองเป็นบ้าไปแล้ว ในทุ่งข้าวมีแต่กังหันลม ที่ไหนมียักษ์?
"คุณท่านดอนกิโฆเต้ นั่นมันแค่..."
"พอได้แล้วซานโช เจ้ากำลังสงสัยอัศวินมังกรหรือ?"
ดอนกิโฆเต้สวมหมวกเกราะที่แตกออกนั้นอีกครั้งด้วยความตื่นเต้น
"ท่านอัศวินมังกร ท่านพูดถูก นักรบจะหนีทัพได้อย่างไร? ข้าจะสู้กับพวกมัน!"
เขาหันหัวม้า แล้วพุ่งเข้าไปในทุ่งข้าวอีกครั้ง
ในสายตาของเย่ชีเหยียน พวกยักษ์ในทุ่งข้าวยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ พวกมันยกแขนขึ้น คว้าไปทางดอนกิโฆเต้
"ยักษ์! ตายซะ!"
เผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดที่ตัวใหญ่กว่าหลายสิบเท่า ดอนกิโฆเต้ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขาชูทวนยาวอันง่อนแง่นนั้นแล้วแทงออกไป