กระสุนพุ่งเข้าทะลุหัวใจของ[มนุษย์แห่งเหวลึก]
ไถ่โทษ ชำระบาป เป็นอิสระ...
ดวงตาไร้วิญญาณของมนุษย์ผู้นั้นเป็นประกายวาบขึ้นครู่หนึ่ง
เขาเงยหน้ามองฟ้า
สบต่อหนุ่มน้อยผู้ยืนจับปืนอยู่บนฟากฟ้า แล้วแหงกาชันปากที่ไม่ได้เปิดมานานเท่าไรออก
ด้วยฐานะของมนุษย์ ด้วยความทรงจำที่เพิ่งระลึกได้อีกครั้งในวินาทีนี้ เขาเอ่ยกับเย่ชีเหยียน
"ขอ...ขอบคุณ..."
ร่างของเขาจางกลายเป็นเถ้าธุลี หายไปจากโลกใบนี้ตลอดกาล
[??? เจ้า...ทำอะไรลง]
[นี่——พลังอะไร?]
เย่ชีเหยียนเป่าควันบุหรี่สีเขียวที่ลอยจากปากกระบอกปืน
ได้ยินเสียงกระซิบดังรบรนข้างหู แล้วยืนยันสิ่งหนึ่ง
ไม่มีกับดัก ไม่มีการทดสอบ
เทพแท้ชื่อ[เหวลึก]องค์นี้ จริง ๆ แล้วก็...อ่อนแอขนาดนี้เลยเหรอ?
ไม่สิ ใช้คำนี้พรรณนาอาจจะเกินไปสักนิด
แต่เย่ชีเหยียนก็เดาได้ไม่ยาก ว่าสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ที่ถูกองค์นั้นแปลงเป็นสายพันธุ์เหวลึก ก่อนจะกลายเป็นเช่นนี้ บางคนอาจเคยเป็นผู้เข้มแข็งแห่งแดนใดแดนหนึ่ง บางคนอาจเคยเป็นสิ่งมีชีวิตผู้มีพรสวรรค์เลิศล้ำ
ไม่ว่าจะเป็นอะไร หากฝากฝีมือของพวกเขาเองไว้แล้วต่อสู้กับเย่ชีเหยียนในตอนนี้
ผลลัพธ์ย่อมไม่ง่ายดายจนน่าขำแบบนี้แน่
[เหวลึก]คือผู้ควบคุมอยู่เบื้องหลัง
และก็เพราะการควบคุมขององค์นั้นเอง ทำให้นักรบผู้ควรจะเข้มแข็งเหล่านี้เหลือเพียงการใช้ร่างกายที่แข็งแกร่งมากดดันด้วยตัวเลข
แม้ตัวเย่ชีเหยียนเองก็ทำแบบนี้บ่อย ๆ เหมือนกัน แต่การไร้ประสบการณ์การต่อสู้บริสุทธิ์ ๆ แบบเหวลึกนี่ แทบจินตนาการไม่ออกว่าองค์นั้นเอาอย่างไรจึงไต่ขึ้นมาเป็นจุดสูงสุดของสายพันธุ์แดนร้างได้