“โห้ เวลาหยุดนิ่งซะแล้วสินะ ไอ้คุณชายรีซอร์สนั่นก็ไม่ใช่ของเล่นนะ ถึงขั้นหาหัวใจของเทพผู้ครองเวลามาได้”
ชายหนุ่มปากแหลมฟันคล้ายฉลาม ดวงตาสีส้มแดง นั่งยองอยู่บนดาดฟ้าตึกสูงชั้นบนสุด ถือกล้องส่องทางไกลมองดูหัวใจพิเศษนั้น
“เฮ้ย ซานโม่ ครั้งนี้ที่ได้ภารกิจนี้มาก็ต้องขอบคุณนายแหละ นายไม่เห็นหรอก สีหน้าผู้หญิงนั่นที่ชื่อโคเลร่า ดูท่าจะโกรธหนักเลยนะ ฮ่าๆๆๆ”
“...ดราเคน นายแน่ใจเหรอว่าภารกิจนี้มันถูกต้อง คนของตี้ซวี่อยู่ที่นี่นะ ระดับขบวนรถไฟของพวกเรายังไม่ถึง 45 แม้จะไม่ต่ำกว่าเกณฑ์ของหัวหน้าขบวนรถไฟระดับสูงสุดก็ตาม”
ชายหนุ่มวางกล้องส่องทางไกลลง
ดอกไม้เพลิงผุดขึ้นเงียบ ๆ เขาหยิบลูกอมจากกระเป๋าโยนเข้าปากเคี้ยวเล่นไม่กี่ครั้ง
ใบหน้ายังคงยิ้มเหมือนเดิม แต่แววตากลับไร้ความยิ้มแย้ม
ในมิติที่หยุดนิ่งนี้ สิ่งที่ยังเคลื่อนไหวต่อได้ มีเพียงหัวหน้าขบวนรถไฟที่คุณภาพจิตดีพอเท่านั้น
และโดยทั่วไป ตราบใดที่ไม่ใช่การได้รับมอบให้ หากเป็นคนที่ต่อสู้ฝ่าทุรกันดารด้วยตัวเองจนยกระดับขบวนรถไฟถึงระดับ 30 ซึ่งเป็นเกณฑ์พิเศษที่แบ่งแยกหัวหน้าขบวนระดับธรรมดากับระดับสูง
โดยพื้นฐานก็จะไม่ได้รับผลกระทบอะไรมากนัก
“พี่ซานโม่ นายพูดถูก เราอาจไม่ควรมาแย่งภารกิจนี้ แต่..”
เขากระโดดขึ้น ตบไหล่เพื่อนแพนด้าคนที่อยู่ข้าง ๆ ที่สวมชุดเต็มตัว
“ภารกิจของพวกเราไม่ใช่การไปทะเลาะกับพวกนั้น แค่ทำให้เมืองนี้โกลาหลขึ้นมาเท่านั้น ด้วยฝีมือของนาย บวกกับไอเทมที่หัวหน้ายืมให้ ชั่วคราวก็ได้สิทธิ์ควบคุมยานรบอีกสามลำ ภารกิจของพวกเราก็สำเร็จขั้นต้นแล้ว ส่วนที่เหลือ..