“เจ้าคือใคร”
เซอร์ทรัพยากรขมวดคิ้ว
“ไม่... พลังงานของเจ้า... เขาเคยเจอเจ้ามาก่อนสินะ”
ภาพความทรงจำของโล่ระดับ 10 ที่หายไปช่วงหน้าผ่านมาลอยขึ้นในสมองของเขา
“ใช่เจ้าสินะ การ์ดปีศาจ สิ่งมีชีวิตจักรกล และ... ความรู้สึกน่าขยะแขยงบางอย่าง ไพ่ลบหลู่รึไง ชื่อของเจ้าคืออัลทอส หัวหน้าขบวนรถไฟผู้ครอบครองปีศาจและการลบหลู่”
ดวงตาของเขาแฝงความสับสน
“แต่ว่า... ระดับ? ทำไมขบวนรถไฟของเจ้าถึง... ระดับ 18? เด็กน้อย นี่เจ้ามีสิทธิ์แบบไหน หรือว่าระบบมันสร้างโมดูลขบวนรถไฟที่ขัดแย้งกันเองแบบนี้ออกมาอีกแล้ว”
“เจ้าเดาสิ”
เย่ชีเหยียนหัวเราะเบา ๆ
[อหังการ]แผ่ความชั่วร้ายออกจากใต้เท้าเขา
แต่คราวนี้
มันไม่ใช่แสงที่แรงจนมองตรง ๆ ไม่ได้แบบเช่นเคย
ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง มันทำให้เขากลายเป็นจุดศูนย์รวมสายตาของทุกคนในวินาทีนี้
เขาอยู่ตรงนี้
ด้วยร่างตามแท้ของตัวเอง รับสายตาที่ส่งมาจากทุกทิศทาง
ทุกคนมองเห็นเขาได้ ทุกคนรู้จักเขาได้
แต่ไม่มีสิ่งใดมองทะลุเข้าไปเห็นข้างในของเขาได้ ไม่มีใครเห็นความสามารถของเขาได้
เพราะว่า
นี่คือ[อหังการ]ของเขา
ฝนกระหน่ำลงมา
ภาพบนนภาจำลองได้รับผลกระทบจากกระสุนปืนใหญ่ของสตาร์ชิปภายนอก
ภาพของสภาพอากาศนานาชนิดกะพริบสลับไปมาไม่หยุด
กลางวัน กลางคืน ยามอัสดง...
แสงและเงาตัดกัน
เคาะ!
นั่นคือเสียงชัตเตอร์กดลง
กล้องของลีเซ็ตมีรูปถ่ายใหม่หนึ่งใบ
ในรูปนั้น ทุกอย่างรอบข้างเบลอมัว
มีเพียงเขาเท่านั้น
เย่ชีเหยียน
คำพูดของเซอร์ทรัพยากรทำให้หลายคนตกตะลึง
ระดับ 18
หัวหน้าขบวนรถไฟในตำนานอย่างอัลทอส ขบวนรถไฟของเขามีระดับแค่ 18 เท่านั้นเหรอ?