เขาออกจากป้อมปราการที่ถูกยึดไปแล้ว แต่เย่ชีเหยียนก็ไม่ได้ละทิ้งการมุ่งหน้าสู่พิกัดสุดท้าย
ไม่มีใครรู้ว่าที่นั่นจะถูกยึดครองไปหมดแล้วหรือยัง แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องไปดักดูสักหน
แล้วถ้า...
แล้วถ้าคนที่นั่นยังฝืนยืนหยัดอยู่ ยังต้านการบุกโจมตีของสัตว์มังกรและผู้บรรเลงคลื่นดำอยู่ล่ะ
ก็ควรจะไปดูสักครั้ง ไม่เสียเวลาแค่ชั่วเดียวหรอก
————
"ยืนหยัด! ทุกคนต้องยืนหยัด! มีผู้เข้มแข็งนักล่าสัตว์มังกรมุ่งมาทางนี้แล้ว! ขอเพียงพวกเราต้านไปอีกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น!"
ป้อมเอมอสเดน
ป้อมชายแดนแห่งรัฐซี หน่วยป้อมหน้าเพียงแห่งเดียวที่ยังไม่ถูกคลื่นดำกลืนกินจนหมดสิ้น
ผู้รอดชีวิตมนุษย์มารวมตัวกัน ต่อสู้อย่างทุกลำบากกับผู้บรรเลงคลื่นดำและทหารกาฬโรคที่ถูกพิษระบาดกลืนกลาย ซึ่งไหลบ่ากำลังแหลกลามเข้ามาจากทุกทิศ
แต่การยืนหยัดเช่นนี้ไม่อาจต่อไปได้อีกนาน
ร่างของนายพลผู้รักษาเมืองเริ่มปรากฏร่องรอยของการถูกติดเชื้อแล้ว ในฐานะผู้ก้องธาตุคนสุดท้าย เขาไม่เพียงต้องรับการโจมตีของศัตรู แต่ยังต้องคงแนวป้องกันเอาไว้เพื่อไม่ให้ชาวบ้านภายในได้รับผลกระทบจากพิษระบาด
เขาลุกขึ้นยืนอย่างอ่อนล้า มองไปยังผู้คนที่อยู่ห่างไกลจากเขา แล้วถอนใจในใจ
"ไม่ต้องกลัว ฉันคุมโรคระบาดในตัวเองได้แล้ว วางใจได้ ในฐานะผู้ก้องธาตุ ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ มันก็จะไม่แพร่ไปถึงตัวพวกคุณ"
คำพูดของเขาไม่ได้รับการตอบรับใด ๆ มีเพียงสายตาที่ตื่นตระหนกยิ่งขึ้น และความโกรธ
แหล่งที่มาของความโกรธนั้น คือหญิงสาวผู้สวมเครื่องแต่งกายชนชั้นสูงคนหนึ่ง
เธอจ้องมองนายพลอย่างไม่พอใจ และอยู่ห่างไกลจากคนธรรมดารอบข้างเป็นอย่างมาก