"ฉัน... ไม่อยากตาย..."
ไม่มีใครอยากตาย โดยเฉพาะเมื่อการตายของตัวเองไร้ค่าเสียขนาดนั้น
ต้องแลกชีวิตเพื่อธิดาสูงศักดิ์ผู้หยิ่งยโสสักคน แล้วที่ได้กลับมาไม่ใช่คำขอบคุณ หากแต่เป็นคำด่าและความรังเกียจ
นอกจากสุนัขบ้านที่ถูกฝึกจนสนิทหรือเต่าที่ถูกหัวหน้าใส่เขียนขึ้นหัว ไม่มีผู้ใดที่ยังเป็นมนุษย์จะเลือกเงียบงันและยอมจำนน
แม่ทัศนายมือออกไป ส่งสัญญาณความปรารถนาของตนไปยังเย่ชีเหยียน
"ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันด้วย! ฉันไม่อยากตาย! จะให้แลกอะไรก็ได้ ฉันไม่อยากตายที่นี่!"
[การแลกเปลี่ยน ตกลงรับ]
กางเขนกลับหัวสีดำผุดขึ้นในแววตาของแม่ทัศ
แสงแห่งการไถ่บาปจางเซ็งไหลทะลักเข้าสู่ร่างเขา
บาดแผลและโรคระบาด ภายใต้พลังอันเหมือนปาฏิหาริย์นี้ถูกชำระสะอาดจนหมดสิ้น
เพลงสวดอันศักดิ์สิทธิ์แต่เพี้ยนบิดดังขึ้นในจิตสำนึก โลกของเขาที่เคยขาวดำก็ถูกแต้มสีให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
แม่ทัศลุกขึ้นอย่างช้า ๆ จ้องมองหนุ่มหนุ่มผู้ช่วยชีวิตเขาด้วยสีหน้าไม่น่าเชื่อ
"ท่าน... ท่านคือ!?"
ยังไม่ทันจบประโยค ธิดาสูงศักดิ์ผู้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็ก้าวสามขั้นติดกันเข้ามา ตำหนิตักเตือนเย่ชีเหยียนด้วยความไม่พอใจอย่างที่สุด
"นายใช่ไงคนที่ล่าสัตว์มังกรน่ะ ฉันเป็นธิดาแท้ๆ ของตระกูลคาซาตี พาฉันกลับไปเมืองหลวงจักรวรรดิเดี๋ยวนี้ บิดาของฉันจะให้รางวัลอันงามเลิศแก่นาย น่าหงุดหงิดจริงๆ ทำไมไม่มาตั้งแต่ก่อน ฉันได้ยินมาว่านายออกเดินทางมาตั้งแต่หลายวันก่อนแล้ว คนชั้นบนไม่ได้บอกนายเหรอว่าฉันอยู่ที่นี่?"