"ขอบคุณที่ช่วยลาคาดิสไว้"
หลังกองทัพตะกละของเย่ชีเหยียนกำจัดพวกผู้บรรเลงที่บุกเข้ามาในป้อมได้หมดสิ้น แม่ทัพผู้รับผิดชอบการป้องกันที่นี่ก็รีบเข้ามาพบเขาทันที
"ไม่เป็นไร เอารางวัลตอบแทนมาให้ก็พอ"
"แน่นอนครับ ผมจะรายงานคุณูปการของคุณขึ้นไป เมื่อศึกนี้จบลง จะตอบแทนอย่างมหาศาลแน่นอน"
เย่ชีเหยียนโบกมือ ไม่แยแสให้ความสนใจ
เขาคือหัวหน้าขบวนรถไฟ คือผู้มาเยือนโลกใบนี้
เมื่อแก้ปัญหาที่ตนต้องการแก้แล้ว ก็จะเลือกจากไป
ทรัพย์สมบัติ ชื่อเสียง อำนาจ สำหรับเขาแล้วไร้ความหมาย
"งั้นท่าน..."
"เหรียญแบบนี้ เคยเห็นไหม"
เหรียญรถไฟหนึ่งสบายส่องประกายวิบวับใต้แสงแดด
แม่ทัพส่ายหน้าอย่างงงงวย
"ขออภัย ผมไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน"
งั้นเหรอ ดูท่าไม่มีผลประโยชน์เพิ่มเติมแล้ว
ถึงจะผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ไม่แปลกใจ
"งั้นก็เถอะ ผมไม่สนเรื่องคุณูปการที่แกพูดหรอก แต่สัตว์มังกรเมื่อกี้ แถวนี้ยังหาได้อีกไหม"
เทียบกับสัตว์ประหลาดต่างเผ่าพันธุ์ที่เจอบนชานชลาก่อนหน้า ตะกละมีความปรารถนาอย่างท่วมท้นต่อสัตว์มังกรผู้บรรเลงซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของโลกใบนี้
สัตว์ประหลาดพวกนี้เข้ากับรสนิยมของมันซะจริง ๆ พลังชีวิตอุดม ฝีมือก็ไม่เลว
ยิ่งไปกว่านั้น สัตว์มังกรระดับ 9 ที่เข้าร่วมกองทัพตัวแปลงของตะกละหนึ่งตัว ถือเป็นกำลังรบระดับสูงสุดของตอนนี้ได้สบาย
ถ้าจับได้อีกสักสองสามตัวล่ะก็...
"ท่านจะไปตามหาสัตว์มังกรหรือครับ นั่น..."
แม่ทัพสะดุ้งเฮือกอยากจะทัดทานไม่ให้เย่ชีเหยียนไปฆ่าตัวตาย แต่คำพูดถึงปากก็ถูกกลืนลงคอไปเสียก่อน