"ผู้พิพากษา!"
โดยไม่ลังเล บนฝ่ามือของเย่ชีเหยียน ประกายสีทองหม่นของไพ่หมิ่นประมาทปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน
"จับกุม!"
มันถูกเรียกว่าการจับกุม แต่ที่จริงคือการกลับมา
เบื้องหน้า ความว่างเปล่าก่อตัวขึ้น
ร่างเล็กๆ ของวอลล์อีวิ่งกระย่องกระแย่งผ่านเข้ามาจากในนั้น มันไม่ทันสังเกตเห็นอะไรเลย จึงพุ่งตรงเข้าชนขาของเย่ชีเหยียนและล้มหงายหลัง
"ฮะ เจ้าตัวซุ่มซ่าม ไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหม?"
เย่ชีเหยียนหัวเราะพลางก้มลงพยุงวอลล์อีจากพื้นขึ้นมา แล้วลูบหัวของมัน
วอลล์อีหรี่ตามองอย่างมีความสุข มันใช้ก้ามจักรกลสองข้างกอดน่องของเย่ชีเหยียนไว้ ดูดีใจเป็นอย่างมาก
การได้หาสมบัติให้เจ้านาย มันทำให้มันดีใจยิ่งกว่าการชาร์จแบตเตอรี่เต็มเสียอีก
อีกไม่นานมันก็ปล่อยมือ แล้วยกหอยนางรมขนาดเท่าหัวผู้ใหญ่ที่เพิ่งตกพื้นขึ้นเหนือศีรษะ มันกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ อยากจะยื่นมันให้ถึงมือของเย่ชีเหยียน
"เหนื่อยหน่อยนะ~"
เย่ชีเหยียนรับหอยนางรมมา แล้ววางผ้าขนหนูผืนหนึ่งลงบนหัวของวอลล์อี
หอยนางรมนี้ดูใหญ่โตในฐานะสมบัติ
แต่ ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันถูกวอลล์อีพบจากมหาสมุทร
ถ้าต้องให้เย่ชีเหยียนหาของแบบนี้ด้วยตัวเอง...
ก็คงพูดได้ว่า มันไม่ต่างอะไรกับการงมเข็มในมหาสมุทร
"มาดูกันว่านี่คืออะไร"
[หีบสมบัติระดับ 8 (เปิดได้)]
หีบสมบัติที่ไม่ได้เจอมานาน
ครั้งล่าสุดที่ได้หีบสมบัติคือตอนอยู่ในอาณาจักรหมอกที่มีกษัตริย์ไอน้ำ