เคลื่อนผ่านความว่างเปล่า
ทิวทัศน์นอกรถกลับคืนสู่ทุ่งร้างอันคุ้นตาอีกครั้ง
"อ้าว? เวลาผ่านไปสองวันครึ่ง? อัตราการไหลของเวลาสถานีก่อนหน้ามันช้าขนาดนี้เลยหรือ?"
"พูดแบบนี้ หรือว่ายิ่งสถานีระดับสูงที่อ่อนแอ อัตราการไหลของเวลาก็จะยิ่งลดลง?"
คำตอบดูจะเป็นอย่างนั้น แต่ก็ไม่เชิงทั้งหมด
เย่ชีเหยียนส่ายหัว เปิดห้องแชตสาธารณะและรายชื่อเพื่อนตามความเคยชินหลังกลับมา
ข้างบนนั้น มีคนส่งข้อความมาหาเขาจริง ๆ
จ้าวหลิน: ["พี่ชีเหยียน จะมาที่สถานีการค้าสาธารณะรอบนี้ไหม?"]
ข้อความแรกเมื่อสองวันก่อน
["พี่ชีเหยียน สวนลอยฟ้าแตกสลายไปก่อนหน้านี้แล้ว! ว้าว พี่รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น?"]
["...คุณ ไม่เป็นไรใช่ไหม? บาดเจ็บหรือเปล่า?"]
ส่วนข้อความนี้เมื่อสามชั่วโมงก่อน
"สถานีการค้าสาธารณะ? เธอไม่พูดขึ้นมา ฉันเกือบลืมที่นี่ไปแล้ว"
"พูดก็จริง นอกจากสถานีสัญจรแล้ว ฉันก็ไม่เคยไปสถานีการค้าสาธารณะอื่นจริง ๆ"
แม้จะพูดอย่างนั้น แต่เขาก็รู้เหตุผลดี
ตอนนี้ระดับรถไฟของเขาสูงกว่านายสถานีรุ่นเดียวกันมากเกินไป เครื่องมือที่ซื้อได้ในสถานีการค้าสาธารณะที่พวกเขาเข้าไป ก็เป็นแค่ของระดับห้าหกเท่านั้น
สำหรับเขาในตอนนี้ สู้เข้าสถานีต่อไปแล้วหาเอายังได้มากกว่า