“?”
มีคนจะแย่ง?
เย่ชีเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนที่ฝ่ามือนั้นจะแตะโดมกระจก เขาก็กดตัวเลือกซื้อ
เหรียญรถไฟ 270 เหรียญเสร็จสิ้นการซื้อขายในทันที
โดมกระจกเปิดออกทันที
บลูปรินต์ที่อยู่ภายในก็มาอยู่ในมือของเย่ชีเหยียนเมื่อการซื้อขายสำเร็จ
ส่วนมือที่ยื่นมาหยิบบลูปรินต์นั้นกลับค้างกลางอากาศ
ร่างเตี้ยที่สวมฮู้ดและเสื้อผ้าหลวมพรางกายเงยหน้าขึ้น มองจ้องเย่ชีเหยียนด้วยดวงตาเดือดดาล
“แก!”
เสียงของมันแหลมและแสบแก้วหู ไม่เหมือนมนุษย์เอาเสียเลย
น่าเกลียด...
นี่คือความประทับใจแรกที่เย่ชีเหยียนสัมผัสได้
[ผู้ทรยศเผ่าพันธุ์]
มันคืออสูรที่ถูกเปลี่ยนจากมนุษย์? หรือเป็นอสูรที่กลายเป็นนายสถานี?
“ฉันทำไม? คุณ..ก็อบลิน?”
“ฉ ฉันไม่ใช่ก็อบลิน ฉันคือก็อบลิน!”
ก็อบลิน...
ว่ากันจริงๆ เย่ชีเหยียนก็แยกความต่างระหว่างก็อบลินกับก็อบลินยากพอสมควร
แต่ ก็อบลิน?
ทำไมต้องเป็นก็อบลิน?
เขารู้อยู่แก่ใจ
เทพแห่งก็อบลิน อยู่ที่สวนลอยฟ้านี่เอง
“ที่แท้ก็ก็อบลินนี่เอง ฉันเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลย”
เย่ชีเหยียนสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ต
แกร๊ก—
เสียงดีดนิ้วกังวานราวกับเปิดสวิตช์อะไรสักอย่าง
อสูรนามลวงจิต กระซิบแผ่วเบาริมหูของนายสถานีก็อบลินตนนี้~