"พี่ชีเหยียน ดูเหมือนเทศกาลสวนจะเริ่มแล้วนะ"
ปิดจอแสง เย่ชีเหยียนหันไปตามเสียง
เห็นเพียงจ้าวหลินที่มีผ้าพันแผลพันรอบข้อมือยืนอยู่ไม่ไกล
มองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า
กลิ่นอายโชคร้ายที่ห่อหุ้มตัวเธอดูสงบนิ่งอย่างเห็นได้ชัด อย่างน้อยก็ไม่เห็นความผิดปกติใด ๆ จากตัวเธอ
เทศกาลสวน
ทั้งที่เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ แต่คนของสวนลอยฟ้ากลับยังเลือกที่จะเปิดเทศกาลต่อไป
พวกเขาประกาศกับภายนอกว่า นี่คือการแสดงถึงความยืดหยุ่นและความแข็งแกร่งของสวนลอยฟ้า และยิ่งเป็นการไม่ทำให้ความคาดหวังของเหล่าผู้คุมรถไฟที่รอคอยมานานหนึ่งปีต้องเสียเปล่า
แต่ความจริงเล่า?
สายตาของเย่ชีเหยียนเคลื่อนไปยังจอแสงสนทนาที่วางอยู่ทางซ้ายมือของเขาอย่างเงียบ ๆ
ซาหย่า: ["ระวังตัวให้ดี อย่าออกห่างจากรถไฟของตัวเองมากเกินไป เวลาที่เมืองนี้จะล่มสลายถูกกำหนดไว้แน่ชัดแล้วตอนบ่ายหนึ่งโมง ก่อนหนึ่งโมงต้องแน่ใจว่าตัวเองอยู่ข้างรถไฟ จำไว้ให้ดี"]
"ไปกันเถอะ"
เย่ชีเหยียนเดินออกจากรถไฟ ดีดนิ้วดังเป๊าะ
[โมดูลรถไฟ·แมทริกซ์จัดเก็บ]
รถไฟของเขาถูกเก็บเข้าไปภายใน
"เทศกาลสวนมีของระดับเกินสี่ขาย เธอพกเงินมาหรือเปล่า?"
จ้าวหลินตบอกตัวเองอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม
"เหลืออีกหกสิบแปดเหรียญ! ฮิฮิ เป็นเงินก้อนสุดท้ายที่ฉันเก็บไว้ในกระปุกออมสินตลอด ฉันก็ได้ยินว่ามีของเกินระดับสี่ขาย เลยเก็บไว้ตลอด"
ทั้งคู่เดินตามกันออกจากชานชาลาเล็ก ๆ แห่งนี้