จงโม่จิ้งคนนี้ ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองพูดมากเกินไป
แม้แต่เรื่องที่เย่ชีเหยียนไม่ได้ถาม เขาก็เทออกมาจนหมด
แล้วยุคทองนี่มันอะไรกัน?
"ท่าน... คงไม่ใช่แม้แต่เรื่องนี้ก็ไม่รู้กระมัง?"
"เข้าใจแล้ว... ท่านคงเป็นพวกที่ซ่อนตัวอยู่ในโลกชานชาลา แล้วออกเดินทางอีกครั้งสินะ..."
"ก็ไม่แปลกที่ไม่เคยได้ยินชื่อท่านมาก่อน"
ตาเฒ่านี่ช่างพูดมากจริงๆ
เมื่อเผชิญหน้ากับความตาย เขาไม่ได้ปลงได้อย่างที่แสดงออก
จงโม่จิ้งยังจะอ้าปากพูดอีก
แต่ในขณะนั้นเอง
ณ ใจกลางสนามประลอง
ร่างหนึ่งที่ปกคลุมไปด้วยกลิ่นคาวเลือดก้าวออกมาจากประตูลักษณะคล้ายหัวใจ
เลือดจากศพผู้ตายรวมตัวกันจนกลั่นเป็นหนามยาวเกลียว
ผู้มาเยือนมองไปที่เย่ชีเหยียน ใบหน้าซีดขาวอันเป็นเอกลักษณ์ของเผ่าพันธุ์เลือดเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส
"ข้าคือดยุกแห่งเผ่าพันธุ์เลือด..."
ทว่า
"หนวกหูจริง"
เผ่าพันธุ์เลือด สำหรับเย่ชีเหยียนแล้ว พวกมันแตกต่างจากนายสถานีคนอื่นตรงที่
บาปของพวกมันหนักหนาเป็นพิเศษ
[ไม้ดำ·กระสุนเสริม·ชำระล้าง·ช่วงชิง·เผาไหม้·กำจัดอธรรม]
[กระสุนพิพากษา]
[ขาวดำ·แตกระเบิด·เจาะเกราะ]
[โมดูลทำงาน·บาปแห่งผู้บริสุทธิ์]
[ตัดสินบาป]
[กระหายเลือด, ทรราช, สังหารหมู่, สำราญ, เข่นฆ่า, เลื่อมใสเทพ!! ทรยศ!!! บาปแห่งผู้บริสุทธิ์!!!]
[การพิพากษาสูงสุด·การลงทัณฑ์]
เพล้งงง——
ดยุกแห่งเผ่าพันธุ์เลือดที่ยังไม่ทันเอ่ยชื่อก็พลันรู้ตัวว่าตนส่งเสียงอะไรไม่ได้อีกแล้ว