ดาบของหลี่เสี่ยวเชิงติดอยู่ที่ขอบลายนภาแห่งดาวพเนจร ไม่อาจเคลื่อนต่อไปได้อีก
สีหน้าเขาซีดเผือด เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าเย่ชีเหยียนซึ่งเพิ่งแสดงท่าทีหมดแรง จะยังสามารถสกัดการโจมตีลอบกัดของเขาได้อย่างง่ายดาย
หลี่เสี่ยวเชิงกลัวแทบตาย รีบดำลงไปในเงาอีกครั้งเพื่อหนี
ลีเซ็ตกับน้ำตาแดงกำลังจะไล่ตาม แต่ถูกเย่ชีเหยียนยกมือขึ้นห้ามไว้
“เขาหนีไม่พ้นหรอก”
หลี่เสี่ยวเชิงหนีอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับสบถด่าในใจไม่หยุด
“ไอ้เย่ชีเหยียนเวร! ไม่ใช่ว่ามันหมดแรงแล้วหรือไง! ทำไมยังมีแรงมาขัดขวางการโจมตีของฉันได้อีก!”
“ฉันต้องฆ่ามัน ฆ่ามันให้ได้!”
เขาเคลื่อนที่ในเงามืด
ด้วยโมดูลเผ่าพันธุ์แวมไพร์ที่ติดตัวมา เขารอดตายจากสถานการณ์อันตรายมาได้นับครั้งไม่ถ้วน
แต่ครั้งนี้ เขาหนีไม่พ้นแล้ว
งูดำจักรกลตัวเล็กเงียบกริบโผล่พรวดมาตรงหน้าเขา
ไม่มีเวลาคิดหรือหลบหลีก งูจักรกลมิติลวงที่พุ่งออกมาจากมิติซ้อนบังคับให้หลี่เสี่ยวเชิงซึ่งยังอยู่ในเงากลับสู่ความเป็นจริงทันที
“อะไรวะ!”
คำถามของหลี่เสี่ยวเชิงยังไม่ทันได้รับคำตอบ
เขาก็รู้สึกว่าพื้นดินใต้เท้านุ่มยวบอย่างผิดปกติ คล้ายกับความว่างเปล่าที่ปรากฏขึ้นตอนรถไฟเข้าชานชาลา
ขาทั้งสองข้างของเขาจมลงไปในนั้น ร่างกายถูกตรึงแน่นหนีไม่รอด
“ฟ่อ~”
ดวงตาคู่หนึ่งของอสรพิษแนวตั้งฉายขึ้นในความว่างเปล่านี้