"เจ้าคัดค้านสิ่งใด?"
สีหน้าเหลียงฮุยเคร่งขรึมลง ฝ่ายนั้นมิได้เป็นญาติมิตรกับพวกเขา ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ เลย มีคุณสมบัติอันใดที่จะคัดค้าน?
ในใจเหลียงฮุย เกิดความโกรธแค้นขึ้นเล็กน้อย
พี่น้องสองคนนี้ ไปรู้จักเพื่อนที่ไหนกันมา?
"นางเหลียงหลานเป็นสหายของข้า ข้าไม่อยากเห็นนางต้องแต่งงานกับคนที่นางรังเกียจ"
หลินเซียวเอ่ยอีกครั้ง สีหน้าแน่วแน่
วาจาของเขา ทำให้คนที่นั่งอยู่หลายคนต้องตะลึงงัน
"เสี่ยวหลิน นี่เป็นกิจภายในตระกูลเหลียงของข้า ไม่ต้องให้เจ้าวิตกกังวล!"
เหลียงฮุยเอ่ยพร้อมสีหน้าหม่นหมอง
"คุณหนูเหลียงหลานมิได้เต็มใจจะแต่ง ข้ารู้ว่าท่านลุงจำใจเพราะแรงกดดันของหอไป่เซิ่ง เรื่องนี้ข้าจะไปจัดการเอง!"
หลินเซียวเอ่ยเสียงหนักแน่น
ใบหน้างดงามของเหลียงหลานฉายแววสับสน ซับซ้อน เอ่ยว่า "คุณชายเซียว เรื่องนี้มิใช่ท่านจะเปลี่ยนแปลงได้ ท่านอย่าได้วุ่นวายเลย"
หลินเซียวส่ายหน้า จากนั้นหมุนตัวเดินออกไป พลางเอ่ยว่า "ข้าจะไปหอไป่เซิ่งสักหน่อย"
"คุณชายเซียว ท่านไปมิได้!"
เหลียงหลานรีบยื่นมือออกไป หมายจะดึงหลินเซียวไว้
แต่ทว่า หลินเซียวเร่งฝีเท้า แป๊บเดียวก็ออกจากลานบ้านไปแล้ว
"คุณชายเซียว!"
เหลียงหลานร้อนใจยิ่งนัก กำลังจะวิ่งตามออกไป
คุณชายเซียวไปโต้แย้งกับหอไป่เซิ่ง หากพลาดท่า อาจถูกสังหารได้
"นั่งลง!"
เหลียงฮุยดึงเหลียงหลานกลับให้นั่งลงที่เดิม พลางเอ่ยว่า "ให้เขาไป คนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเช่นนี้ จำเป็นต้องไปใส่ใจหรือ!"