เหลียงหลานและเหลียงฉีพาหลินเซียวไปพักยังเรือนงามเงียบสงบแห่งหนึ่ง
ภายในห้องตกแต่งอย่างหรูหราโอ่อ่า ยังมีสาวใช้และบ่าวคอยรับใช้
"คุณหนู ท่านประมุขขอให้คุณหนูไปพบ!"
ทั้งสามกำลังสนทนากันอยู่ที่ลานเรือน ก็มีบ่าวเข้ามาเรียกเหลียงหลาน
"น้องเซียว พักผ่อนสักครู่ก่อนเถิด อีกเดี๋ยวพี่จะพาน้องเที่ยวชมเมืองจินหยาง!"
เหลียงหลานขยิบตา ยิ้มพลางกล่าวจบ ก็รีบจากไป
"สหายเซียว เราไปลองเชิงกันสองไม้สองมืออย่างไร?"
เหลียงฉีหาได้ให้หลินเซียวได้พักผ่อนไม่ เอ่ยเสนอขึ้น
"เอ่อ...เจ้าเป็นขั้นภูมิบำเพ็ญใด?"
หลินเซียวเอ่ยถาม
"ข้าอยู่ขั้นทะลวงเส้นลมปราณ ชั้นสาม!"
เหลียงฉีสีหน้าเปี่ยมความภูมิใจ อายุยี่สิบต้นๆ ได้แค่ขั้นนี้ ก็ถือว่าไม่เลวเลยเมื่อเทียบกับทั่วแคว้นฉู่
"เอ่อ...ได้ เช่นนั้นเราลองลองเชิงสักสองไม้ก็ได้!"
หลินเซียวพยักหน้า
เดิมเขาคิดจะปฏิเสธ แต่เห็นทีอีกฝ่ายคงไม่ยอมเลิกรา งั้นก็ถือว่าชี้แนะอีกฝ่ายสักหน่อยก็แล้วกัน
"สหายเซียว เจ้าอยู่ขั้นใดกัน ต้องสูงกว่าข้ากระมัง?" เหลียงฉีเอ่ยถาม
"อืม สูงกว่าเจ้าเล็กน้อย!"
หลินเซียวพยักหน้า หากบอกระดับบำเพ็ญจริงของตนไป เกรงว่าจะทำให้ไอ้หนูคนนี้ตกใจจนเงิบไปเลย
"ไปเถิดๆ ไปลานฝึกยุทธ์กัน!"
เหลียงฉีรีบดึงหลินเซียว ไปยังลานฝึกยุทธ์ของตระกูลเหลียงทันที
จากนั้น ทั้งสองยืนประจันหน้ากัน
"สหายเซียว เนื่องจากระดับบำเพ็ญของเจ้าเหนือกว่าข้า เช่นนั้นข้าจะไม่เกรงใจแล้ว!" เหลียงฉีหัวเราะพลางกล่าว
"ได้ เจ้าจงออกแรงเต็มที่โจมตีข้ามา!"
หลินเซียวพยักหน้า
"ดี ดูหมัด!"
เหลียงฉีตวาดก้อง ก้าวเท้ายาวพุ่งเข้าใส่เบื้องหน้าหลินเซียว หมัดเหล็กฟาดออกไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าหาหน้าอกของหลินเซียว
วูบ!
หลินเซียวหลบด้วยการขยับเท้าเพียงเล็กน้อย ก็หลบหมัดของอีกฝ่ายได้
เหลียงฉีก้าวรุกเข้ามาอีกครั้ง หมัดทั้งสองข้างทุบต่อเนื่องไม่ขาด หลินเซียวหลบไปมาอย่างต่อเนื่อง