"ท่านอาจารย์รอง..."
เฟิงจวงและพวก ต่างกลับมาด้วยสภาพหน้าบวมเป่ง
แทบทุกคนมีสีหน้าหดหู่
"พอแล้ว ไม่ต้องพูด ข้ารู้หมดแล้ว" เจิ้งคังเหลียงยกมือขึ้นห้าม
เวลานี้ เฟิงจวงและพวก ถึงได้สังเกตเห็นว่า เจิ้งคังเหลียงก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน และบาดแผลดูเหมือนจะหนักกว่าพวกเขาอีก
"ท่านอาจารย์รอง ท่านได้รับบาดเจ็บหรือ?"
"อืม ในโรงเตี๊ยมนี้ ไม่ใช่แค่คนใช้เพียงคนเดียว"
"ยังมีมือมีวิชาอีกหรือ? เป็นไปได้อย่างไรกัน?"
"ข้าก็ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่นี่คือความจริง"
"เช่นนั้นพวกเราจะทำอย่างไรดี? ไม่สู้ รอฟ้าสางแล้วรีบออกจากที่นี่ไปเถิด"
"ใช่แล้ว โรงเตี๊ยมนี้ช่างน่าสะพรึง ยิ่งมีมือมีวิชายุทธภพมากมายเป็นคนใช้เช่นนี้ พวกเราควรรีบจากไปแต่เช้าดีกว่า"
...
หลายคนเริ่มคิดถอย
โรงเตี๊ยมเล็ก ๆ แห่งนี้ กลับมีมือมีวิชามากมายเช่นนี้ ช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก
แม้พานสือก่อนหน้านี้จะไม่ลงมือสังหารพวกเขา แต่นี่ไม่ได้หมายความว่า หากพวกเขาก่อเรื่องต่อไปเรื่อย ๆ โรงเตี๊ยมจะยังยอมทนพวกเขา
พวกเขากลัว พวกเขากลัวจริง ๆ
"ไปไม่ได้!" เจิ้งหยวนตะโกนเสียงดัง "จางหยานผู้นั้นอยู่ในโรงเตี๊ยมนี้ หากพวกเราจากไป ต่อไปจะตามหาเขาก็ยากยิ่ง"
"พี่รองเจิ้ง ที่จริง ข้าเห็นว่าไม่จำเป็นต้องไปบั่นทอนกับจางหยานให้เปลืองแรง เขาได้ทรยศต่อสำนักไปแล้ว ต่อไปต้องจบเห่แน่นอน พวกเราไม่จำเป็นต้องไล่ล่าฆ่าให้สิ้นซากอีก"
"ใช่แล้ว พี่รองเจิ้ง ปล่อยให้เขาร้างราไปตามยถากรรมเถิด"