"ท่านก็ออกมาสูดอากาศหรือ?"
ที่หน้าโรงเตี๊ยม ลู่เหยียนเหลือบมองเจิ้งหยวนที่อยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยปากอย่างไม่ใส่ใจ
"ใช่แล้ว" เจิ้งหยวนแสร้งทำเป็นยืดเส้นยืดสาย แล้วค่อยๆ ขยับเข้าใกล้ลู่เหยียน "ที่นี่ถึงจะห่างไกลผู้คน แต่ก็เงียบสงบดี สภาพแวดล้อมก็พอใช้ได้"
สภาพแวดล้อมแบบนี้ เรียกว่าพอใช้ได้?
ลู่เหยียนมองดูที่รกร้างว่างเปล่าโดยรอบ
สภาพแวดล้อมแบบนี้แย่จะตายไปเลยต่างหาก
แต่ว่า อากาศก็สดชื่นดีอยู่หรอก แต่คนในโลกนี้ อาจจะไม่รู้จักคำว่า "อากาศ" ด้วยซ้ำ
ในขณะที่ลู่เหยียนกำลังบ่นในใจ ก็จู่ๆ ก็มีอะไรบางอย่างมาประกบเอวของเขา
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก้มลงมองโดยไม่รู้ตัว
กลับเป็นมีดสั้น!
คนที่ถือมีดสั้นก็คือเจิ้งหยวนนั่นเอง
เมื่อเห็นว่าตนเองลงมือได้อย่างง่ายดายเพียงนี้ ใบหน้าของเจิ้งหยวนก็เผยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ
"นี่เจ้าต้องการจะทำอะไร?" ลู่เหยียนถาม
บนใบหน้าของเขาไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
หากเป็นเมื่อวาน เขาอาจจะยังรู้สึกกลัว ถึงแม้จะมีพานสือผู้เก่งกาจอยู่ แต่เมื่อตนเองถูกจับตัว เขาก็ยังจะตื่นเต้นและหวาดกลัวอยู่ดี พานสือจะเก่งกาจเพียงใด ก็ไม่อาจช่วยเขาไว้ได้ในสถานการณ์เช่นนี้เป็นแน่
แต่ในตอนนี้ ในใจของลู่เหยียนไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย
เขาบัดนี้เป็นผู้เชี่ยวชาญขั้นสุดยอดขั้นต้น!
แข็งแกร่งกว่าพานสือเสียอีก!
เจิ้งหยวนเพียงคนเดียว เขายังไม่ใส่ใจ
อันที่จริง หากไม่ใช่เพราะเพิ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญ ยังขาดประสบการณ์ และขาดความระมัดระวัง ลู่เหยียนก็คงไม่ปล่อยให้เจิ้งหยวนลงมือสำเร็จได้ง่ายๆ เช่นนี้