“ข้า? ข้าเป็นเพียงบ่าวในโรงเตี๊ยม” ชายผู้นั้นกล่าวด้วยสีหน้านิ่งสงบ
ชายผู้นี้ก็คือเนี่ยซ่าน บ่าวคนใหม่ที่ลู่เหยียนเพิ่งได้มานั่นเอง
เจิ้งคังเหลียงไม่เคยเห็นเนี่ยซ่านมาก่อน และก่อนหน้านี้ก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเนี่ยซ่านมีตัวตนอยู่
“เจ้าก็เป็นบ่าวในโรงเตี๊ยม?”
คำพูดของเนี่ยซ่านทำให้เจิ้งคังเหลียงตกใจอย่างมาก
โรงเตี๊ยมแห่งนี้มีผู้แข็งแกร่งได้มากมายเพียงใดกัน?
คนก่อนหน้านี้ ฝีมือก็เหนือกว่าเขาเสียแล้ว คนตอนนี้ ยิ่งไปกว่าเดิมอีก!
แม้แต่โรงเตี๊ยมใหญ่ในเมือง ก็ไม่น่ามีผู้แข็งแกร่งมากมายขนาดนี้
ผู้แข็งแกร่งใครจะยอมลดตัวมาเป็นบ่าวในโรงเตี๊ยม?
นี่มันเป็นการทำลายอนาคตของตนชัด ๆ
เจิ้งคังเหลียงคิดไม่ตก เขาเชื่อว่าต่อให้เป็นใครก็คิดไม่ตกเช่นกัน
“ใช่แล้ว” เนี่ยซ่านพยักหน้า “ท่านลูกค้า เชิญกลับห้องพักของท่านเถิด ดึกมากแล้ว อย่ารบกวนการพักผ่อนของแขกท่านอื่นเลย”
เนี่ยซ่านสุภาพเรียบร้อยตลอดมา แต่ว่าเจิ้งคังเหลียงกลับไม่กล้าดูหมิ่นแม้แต่น้อย
เขาหมุนลูกตาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า “ได้”
พูดจบ เจิ้งคังเหลียงก็เดินไปทางบันได
เนี่ยซ่านเดินตามหลังเขาไป
ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะถึงปากบันได เจิ้งคังเหลียงซึ่งเดินอยู่ข้างหน้าก็พลันหมุนตัวกลับมา กระหน่ำฝ่ามือเข้าใส่เนี่ยซ่าน
การจู่โจมครั้งนี้แอบแฝงยิ่งกว่าเดิม และฉับพลันยิ่งกว่าเดิมด้วย
เมื่อเห็นเนี่ยซ่านไม่มีทีท่าระวังตัว เจิ้งคังเหลียงก็เผยรอยยิ้มอันโหดเหี้ยมออกมาที่มุมปาก