นี่คือข้อได้เปรียบของโรงเตี๊ยมลู่เหยียน แม้ข้อได้เปรียบนี้จะไม่มากนัก แต่อย่างน้อยก็เป็นข้อได้เปรียบ
ในรัศมียี่สิบลี้รอบๆ นี้ นอกเหนือจากโรงเตี๊ยมของเขาแล้ว ไม่มีโรงเตี๊ยมแห่งที่สองอีก หลักๆ คือผู้คนที่เดินผ่านหน้าโรงเตี๊ยมของเขาและต้องการพักแรม จำต้องเลือกโรงเตี๊ยมของเขาเท่านั้น มิฉะนั้น ก็ต้องนอนกลางป่ากลางเขา
เมื่อมีโรงเตี๊ยมให้พัก ย่อมมีน้อยคนนักที่จะเลือกนอนกลางป่า
"ได้เลย" ลู่เหยียนยิ้มอย่างพอใจ "รอให้สองท่านทานเสร็จก่อน แล้วค่อยลงทะเบียน"
"ได้"
ทั้งสองคนล้วนเป็นเจ้าหน้าที่ของทางการ ย่อมรู้ว่าการพักโรงเตี๊ยมต้องลงทะเบียน นี่เป็นกฎที่พวกเขาเข้าใจ
ในขณะนั้นเอง ข้างนอกก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น
เสียงหลายทิศทาง สับสนวุ่นวาย ชัดเจนว่าไม่ใช่คนเดียว
ต่อมา ผู้คนประมาณเจ็ดแปดคนเดินเข้ามา ในจำนวนนั้นมีคนหนึ่งสวมหมวกนักพรต สวมเสื้อคลุมยาว อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของปัญญาชน คล้ายกับคนอ่านหนังสือ
แต่คนอื่นๆ ล้วนหลังอกราบ ไหล่กว้าง ร่างกายกำยำ
ที่สำคัญที่สุด นอกเหนือจากคนที่สวมเสื้อคลุมยาวแล้ว คนอื่นๆ ต่างถืออาวุธ อาวุธหลากหลายชนิด หนึ่งในนั้นถือขวานใหญ่สองเล่ม ดูน่ากลัวไม่น้อย
คนเหล่านี้เมื่อเข้าร้าน สายตาก็สอดมองไปที่เจ้าหน้าที่สองคนนั้น แล้วจึงมองไปที่นักโทษ
ลู่เหยียนเห็นชัดเจนว่าคนเหล่านั้นเมื่อเห็นนักโทษ ใบหน้าต่างก็เผยสีหน้ายินดีออกมาทีละคน