“จะพักโรงเตี๊ยม? ดีเลย”
เห็นทั้งสองจะเข้าพัก ลู่เหยียนก็แสดงความดีใจออกมาอย่างชัดเจน
นี่เป็นเรื่องดี!
การเข้าพักจึงจะได้ค่าประสบการณ์ ส่วนการกินไม่ได้ค่าประสบการณ์ มีเพียงค่าทรัพย์สินและคะแนนอัปเกรดเท่านั้น
ค่าประสบการณ์ก็สำคัญไม่แพ้กัน
“พักโรงเตี๊ยม? พักโรงเตี๊ยมอะไร?”
ขณะนั้น ชายร่างใหญ่คนหนึ่งทิ้งน่องไก่ในมือ ลุกขึ้นยืน มือที่เปื้อนคราบน้ำมันเช็ดไปตามเสื้อผ้าอย่างไม่แยแส
เขาตรงไปยังเคาน์เตอร์ ยืนข้างเจ้าหน้าที่ทั้งสองคน
“ข้าว่าไม่จำเป็นต้องพักโรงเตี๊ยมหรอก” ชายร่างใหญ่ยิ้มพลางมองทั้งสองคน
“เจ้าหมายถึงอะไร?”
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งขมวดคิ้วถาม
“คนที่กำลังจะตาย จะพักโรงเตี๊ยมไปทำไม?” ชายร่างใหญ่นั้นหัวเราะ “ไม่จำเป็น”
“พวกเราคือเจ้าหน้าที่ราชสำนัก พวกเจ้าจะคิดก่อกบฏหรือ?”
เห็นความกังวลในใจกลายเป็นจริง เจ้าหน้าที่ทั้งสองก็เปลี่ยนสีหน้าทันที
“เจ้าหน้าที่? ข้าฆ่าก็คือเจ้าหน้าที่นี่แหละ!”
รอยยิ้มบนใบหน้าชายร่างใหญ่ค่อยๆ กลายเป็นรอยยิ้มชั่วร้าย
ในเวลาเดียวกัน ชายร่างใหญ่อีกหลายคนก็มองมาด้วยเจตนาร้าย ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ราวกับกำลังมองเหยื่อของตัวเอง
ฟิ้ว!
เจ้าหน้าที่ทั้งสองชักดาบออกมา จ้องมองพวกเขาอย่างระแวดระวัง
ทว่าขณะที่พวกเขาชักดาบ ชายร่างใหญ่ก็ลงมือแล้ว คว้าข้อมือทั้งสอง บีบเล็กน้อย ทั้งสองเจ็บปวดร้องกรีดร้อง ดาบในมือก็ร่วงหล่นลงพื้น