แม้จ้าวตงหมิงจะไม่เข้าใจว่าลู่เหยียนทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไร แต่เขาก็ไม่โง่ รู้ดีว่าในเวลานี้ ต้องมั่นใจว่าตนเองเก็บความลับได้ มิฉะนั้น บางทีตนเองอาจถูกปิดปากก็เป็นได้
ลู่เหยียนมองจ้าวตงหมิงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและร้อนใจ จู่ ๆ ก็ยิ้มขึ้น:
“ทำไมถึงตื่นเต้นขนาดนั้นเล่า? พวกเราไม่ใช่คนชั่วร้ายเสียหน่อย”
“ขอรับ ๆ ท่านทั้งหลายล้วนเป็นคนดี ที่ช่วยชีวิตข้าไว้” จ้าวตงหมิงรีบกล่าว
“พวกเราก็ไม่ถือว่าเป็นคนดีนัก แต่ก็ไม่ใช่คนชั่วร้ายแน่นอน จะไม่ฆ่าผู้บริสุทธิ์” ลู่เหยียนกล่าวต่อ “พวกเราจะไม่ฆ่าเจ้า แต่ว่าเรื่องนี้ ข้าไม่ต้องการให้คนนอกล่วงรู้ ที่นี่มีเพียงเราสามคน หากคนนอกรู้เรื่องนี้ขึ้นมา นั่นต้องเป็นเจ้าแพร่งพรายออกไปอย่างแน่นอน ในเวลานั้น อย่าได้โทษว่าข้าไม่เกรงใจ ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนของตระกูลจ้าวแห่งอำเภอซงหยาง แต่ว่าเหลียงจวิ้นสยงสามารถมัดเจ้ามาจากตระกูลจ้าวของเจ้าได้ พวกเราก็สามารถทำได้เช่นกัน”
“ข้าขอสัญญาว่าจะไม่แพร่งพรายออกไป ข้าสาบาน!” จ้าวตงหมิงรีบยกมือขึ้นสาบาน
เหลียงจวิ้นสยงเก่งกาจมาก ทหารรักษาการณ์ของตระกูลจ้าวของพวกเขาล้วนไม่ใช่คู่มือของเหลียงจวิ้นสยง
แต่เหลียงจวิ้นสยงกลับไม่ใช่คู่มือของบ่าวโรงเตี๊ยมผู้นี้ นี่คือสิ่งที่จ้าวตงหมิงได้เห็นกับตาตนเอง
ดังนั้น เขาจึงไม่สงสัยในคำพูดของลู่เหยียนเลย
“อืม” ลู่เหยียนพยักหน้า “อีกสักครู่เขาจะส่งเจ้ากลับไป อีกทั้ง พวกเราต้องการได้รับรางวัลนำจับนั้น โดยไม่เปิดเผยตัวตน เจ้า……”