เที่ยงวัน เสิ่นจี้ถังเดินลงมาจากชั้นบน
นางเหลือบมองลู่เหยียนแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินไปยังโต๊ะที่บิดาของนางนั่งอยู่
บิดาของเสิ่นจี้ถังไม่ได้จากไปทันทีอย่างที่นางคาดไว้ ลู่เหยียนคาดเดาว่า คงเป็นเพราะร่างกายของเสิ่นจี้ถังยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ พวกเขาจึงจะพักอยู่ที่นี่หนึ่งวัน แล้วค่อยออกเดินทางพรุ่งนี้
นอกจากบิดาของเสิ่นจี้ถังแล้ว ในโรงเตี๊ยมยังมีคนอีกสิบสองคน ล้วนเป็นผู้ติดตามของบิดานาง
ส่วนจ้าวหลินนั้น ไม่รู้ไปทางไหนแล้ว ถูกปล่อยตัวไป หรือว่า...
ลู่เหยียนไม่ได้สอบถาม และก็ไม่สนใจด้วย
"หลายท่านจะรับประทานอะไรดี?"
พานสือรับหน้าที่เป็นเด็กเสิร์ฟอีกครั้ง
"ที่นี่มีอะไรบ้าง?"
"เรามีหมูผัดกะหล่ำปลี หน่อไม้ตุ๋นหมู เห็ดหอมผัดผัก... และอาหารพิเศษอีกสามอย่าง ข้าวมุกหยกตุ๋นเนื้อปลา หมูสามชั้นตงพัวตุ๋นเหล้า และความกรุบกรอบสามอย่างแห่งขุนเขา"
"ที่นี่ยังมีอาหารพิเศษด้วยหรือ? สามอย่างนั้น ข้าขอลองทั้งหมด ทุกโต๊ะเลย อีกอย่าง ขอเพิ่มหน่อไม้ตุ๋นหมูกับเต้าหู้ตุ๋นด้วย" บิดาของเสิ่นจี้ถังกล่าว
สำหรับโรงเตี๊ยมในที่ห่างไกลเช่นนี้ กลับมีอาหารพิเศษ เขารู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย และเริ่มสนใจขึ้นมา
"ได้เลย ขอเรียนเชิญทุกท่านรอสักครู่"
ลู่เหยียนซึ่งยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม่ไกลนัก ได้ยินคำพูดของบิดาเสิ่นจี้ถัง ก็พลันยิ้มกว้างด้วยความยินดี