ชายวัยกลางคนเดินเอ่ยพึมพำไปยังโรงเตี๊ยมทีละก้าว บางทีอาจเพราะตื่นเต้นเกินไป ก้าวเท้าของเขาจึงดูโซซัดโซเซ
"ท่านพ่อ!"
คนที่เคยทิ้งจ้าวหลินไว้ก่อนหน้านี้ รีบเข้ามาพยุงชายวัยกลางคนไว้
"ดีแล้ว จี้ถังยังไม่ตาย ดีจริงๆ"
ตอนนี้จ้าวหลินดูเหมือนเพิ่งจะรู้สึกตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ
"ไอ้สารเลว!"
ชายวัยกลางคนหันกลับมา เตะจ้าวหลินอย่างแรงจนล้มลงไปกองกับพื้น:
"ชื่อเสียงเรียงนามของเสี่ยวถัง เป็นรองแค่นายหรือ? ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า เสี่ยวถังจะต้องมาทนทุกข์ทรมานแบบนี้หรือ? ฝ่ายคน ลงมือเฆี่ยนมันให้สาสม!"
"ขอรับ!"
ข้างกายมีคนหนึ่งก้าวออกมา ตรงเข้าไปถีบต่อยจ้าวหลินโดยไม่ยั้งมือ
จ้าวหลินนอนส่งเสียงครวญครางอย่างเจ็บปวด ร้องขอชีวิตไปมา
ชายวัยกลางคนราวกับไม่ได้ยิน จ้องไปที่ลู่เหยียน:
"รบกวนเถ้าแก่นำทางด้วย"
"ท่านรู้จักนางหรือ?" ลู่เหยียนถามอีกครั้ง
"ข้าคือบิดาของนาง" ชายวัยกลางคนกล่าวเสียงเรียบ
"ท่านเป็นบิดาของนางหรือ?"
ลู่เหยียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
"อืม" ชายวัยกลางคนพยักหน้า: "เถ้าแก่ รบกวนนำทางไปข้างหน้าด้วย ข้าอยากพบนาง"
เขาท่าทางร้อนใจอย่างยิ่ง ระหว่างคิ้วเต็มไปด้วยความห่วงใย
ลู่เหยียนเห็นว่าเขาไม่เหมือนเสแสร้ง จึงพาทั้งหลายเดินเข้าโรงเตี๊ยม พาพวกเขาไปที่หน้าห้องพักของเสิ่นจี้ถัง
"นางพักอยู่ภายในนี้" ลู่เหยียนกล่าว
พอได้ยินเช่นนั้น ชายวัยกลางคนก็ไม่อาจระงับได้อีก เปิดประตูตรงเข้าไป