มือของเขายังไม่หายดี
เมื่อวาน ลู่เหยียนใช้เพียงฝ่ามือเดียวก็หักแขนของเขาได้แล้ว ซึ่งทำให้เหลียงจวิ้นสยงทั้งแค้นเคืองและหวาดหวั่นลู่เหยียนในเวลาเดียวกัน
“มองอะไร? เขาไม่ช่วยเจ้าหรอก!”
เหลียงจวิ้นสยงสังเกตเห็นท่าทีเล็กน้อยของจ้าวตงหมิง
ตั้งแต่ที่นั่งลง จ้าวตงหมิงก็จ้องมองลู่เหยียนตลอด พยักเพยิดส่งสัญญาณอย่างบ้าคลั่ง ดูท่าเขาต้องการให้ลู่เหยียนช่วยเขา
เมื่อวานเขาที่รีบเขียนชื่อของตัวเองลงไป ก็หวังว่าลู่เหยียนจะเคยได้ยินชื่อเขา รู้ว่าเขาถูกลักพาตัว จะได้ช่วยเขาไปแจ้งความ
แต่ข้ามคืนผ่านไป เจ้าหน้าที่บ้านเมืองก็ไม่ปรากฏตัว
เขาไม่ยอมแพ้ ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปยังลู่เหยียนอีกครั้ง
แต่ลู่เหยียนเหมือนไม่ได้เห็น ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย
จ้าวตงหมิงมองเหลียงจวิ้นสยงด้วยความโกรธแค้น พลางรู้สึกแปลกใจอยู่ในใจ
เมื่อวานเหลียงจวิ้นสยงยังปกปิดซ่อนเร้น แต่วันนี้กลับพูดเรื่องนี้อย่างเปิดเผยต่อหน้าธารกำนัล เขาไม่กลัวคนในโรงเตี๊ยมจะไปแจ้งความหรือ?
“ไม่เชื่อหรือ?” เหลียงจวิ้นสยงจิ้มที่จุดอัณฑะของจ้าวตงหมิง แล้วพูดว่า “ไม่เชื่อก็ลองดูเองสิ”
เหลียงจวิ้นสยงก็อยากรู้เหมือนกันว่า ลู่เหยียนไม่สนใจเรื่องพวกนี้จริงๆ หรือแค่พูดโกหก
“เถ้าแก่ ช่วยข้าด้วย! ข้าคือจ้าวตงหมิงแห่งตระกูลจ้าวอำเภอซงหยาง! โจรร้ายคนนี้จับตัวข้ามา หากท่านช่วยข้าไว้ ข้าจะให้เงินท่าน มากมายเลย”