ยามดึกสงัด เฟิงจวงพาคนหลายคนลงบันไดอย่างเงียบเชียบ เตรียมออกจากโรงเตี๊ยมไปก่อการบางอย่าง
"เอี๊ยด... เอี๊ยด..."
แม้เฟิงจวงกับพวกจะพยายามเบาเท้าแล้ว แต่บันไดเก่าโทรมก็ยังส่งเสียงแหลมเสียดหู ก้องกังวานชัดเจนในราตรีอันเงียบสงัด
"เบาหน่อย!" เฟิงจวงเตือนเสียงเบา
"ข้าก็ระวังเต็มที่แล้ว แต่มันเป็นเพราะบันไดเก่าๆ นี่เอง"
"บันไดนี้ไม่รู้ว่าจะเก่าแก่กี่ปีแล้ว ทรุดโทรมเหลือเกิน ต่อให้เบาเท้าแค่ไหนก็ต้องมีเสียง"
"ให้ตาย ข้านึกออกแล้ว ทำไมไม่กระโดดลงไปเลยล่ะ!"
...
หลายคนเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน
แม้พวกเขาจะสู้พานสือไม่ไหว แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นคนธรรมดา
พวกเขาล้วนเป็นคนยุทธภพ ถึงขั้นมีวิชาเบากาย กระโดดลงจากชั้นสองจึงไม่ใช่ปัญหา
"แล้วทำไมไม่พูดแต่แรกเล่า!?" เฟิงจวงแค้นใจบ้าง
"ท่านเองก็ไม่นึกออกไม่ใช่หรือ?" คนที่เพิ่งพูดได้โต้กลับไปคำหนึ่ง
พวกเขาล้วนเป็นเพียงศิษย์ธรรมดา ไม่มีใครสูงส่งไปกว่าใคร เฟิงจวงก็เพียงได้รับความไว้วางใจจากเจิ้งคังเหลียงชั่วคราวเท่านั้น
เฟิงจวงจ้องเขม็งอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ แต่ไม่พูดอะไร
ยามนี้เขาก็เข้าใจแล้วว่า ที่พวกเขาลืมเรื่องนี้ไป ก็เพราะถูกพานสือข่มขวัญไว้
พวกเขารู้ว่าพานสือซ่อนตัวอยู่ในความมืด จึงเผลอเดินบันไดอย่างระมัดระวังโดยไม่รู้ตัว ลืมไปว่าตนมีวิชาเบากาย
หลายคนไม่รอช้า กระโดดลงจากบันไดโดยตรง ร่อนลงพื้นอย่างแผ่วเบา