แค่ก ๆ......
ชายร่างใหญ่ที่ถูกซัดกระเด็นกุมอก ไออย่างหนัก เลือดสดซึมตรงมุมปาก แววตาที่มองเนี่ยซ่านทั้งตกตะลึงทั้งเดือดดาล
เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า เสี่ยวเอ้อที่ดูธรรมดาผู้นี้จะมีฝีมือถึงเพียงนี้
เมื่อครู่เนี่ยซ่านลงมือ เขายังไม่ทันตอบสนองก็ถูกซัดกระเด็นเสียแล้ว
เขามองออกว่าอีกฝ่ายยังไม่ได้ใช้กำลังเต็มที่ หากลงมือสุดกำลัง เกรงว่าตนคงตายคามืออีกฝ่ายไปแล้ว
ทั้งสามคนที่ก่อนหน้านี้นั่งร่วมโต๊ะกับชายร่างใหญ่แซ่ซุน ต่างก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน
ก่อนหน้านี้พวกเขาเคยได้ยินชายร่างใหญ่แซ่ซุนกล่าวว่า เสี่ยวเอ้อทั้งสองของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ไม่ธรรมดา ครั้นได้เห็นกับตาแล้วก็ยังอดตกตะลึงไม่ได้
แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว ฝีมือที่เนี่ยซ่านแสดงออกมาก็ยังเหนือความคาดหมายของพวกเขา
ชายร่างใหญ่แซ่ซุนมองเนี่ยซ่านด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
สีหน้าของเขาหนักอึ้งอย่างยิ่ง
แม้ก่อนหน้านี้จะมองออกแล้วว่าเนี่ยซ่านมิใช่เสี่ยวเอ้อธรรมดา ทว่าเห็นได้ชัดว่าเขายังคงประเมินอีกฝ่ายต่ำเกินไป เกรงว่าฝีมือของเนี่ยซ่านคงไม่ด้อยไปกว่าเขา!
ชายร่างใหญ่แซ่ซุนไม่รู้ว่า แท้จริงแล้วฝีมือของเนี่ยซ่านเหนือกว่าเขาเสียอีก......
“ทุกท่าน ยังมีผู้ใดอยากกินแล้วไม่จ่ายอีกหรือ?”
เสียงของลู่เหยียนดังขึ้นอีกครั้ง
“เข้าร้านมากินข้าว พักแรม ข้ายินดีต้อนรับทั้งสิ้น แต่หากคิดจะกินแล้วไม่จ่าย ก็อย่าหาว่าข้าไร้ไมตรี วันนี้หากไม่จ่ายค่าอาหาร พวกเจ้าก็อย่าหวังว่าจะออกไปได้”
ทุกคนเงียบกริบ แล้วหันไปมองชายร่างใหญ่แซ่ซุน