เมื่อเทียบกับเมื่อวาน วันนี้มีอาหารที่ต้องนำไปส่งมากขึ้น แม้จะเป็นการไปส่งรอบที่สอง ฟางหาวก็ยังนำอาหารไปไม่น้อย
ชายร่างใหญ่มองฟางหาว แววประหลาดใจวาบผ่านใบหน้า แม้แต่สุราที่จ่อริมฝีปากก็ยังลืมดื่ม
“พี่ซุน เป็นอะไรไปหรือ?”
คนที่นั่งร่วมโต๊ะสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา
“โรงเตี๊ยมแห่งนี้ไม่ธรรมดา” ชายร่างใหญ่เอ่ยเสียงขรึม
“อืม ข้าก็ดูออก แม้โรงเตี๊ยมแห่งนี้จะดูทรุดโทรม แต่อาหารที่ทำออกมากลับมีรสชาติดียิ่ง เถ้าแก่ผู้นั้นอาจไม่ได้ล้อเล่น พ่อครัวของโรงเตี๊ยมแห่งนี้อาจเป็นทายาทของพ่อครัวหลวงในวังจริง ๆ ก็ได้”
“อืม ข้าก็คิดว่าอาหารที่นี่อร่อยเป็นพิเศษ ข้าเดินทางไปทั่วมาหลายปี ยังไม่เคยกินอาหารที่อร่อยถึงเพียงนี้มาก่อน”
“ใช่ ๆ”
ชายร่างใหญ่มองคนทั้งหลายอย่างทั้งจนใจทั้งขบขัน ก่อนจะกดเสียงต่ำลงกล่าวว่า
“ข้าไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ พวกเจ้าไม่สังเกตหรือว่าเสี่ยวเอ้อของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ล้วนไม่ธรรมดา เสี่ยวเอ้อที่ยกอาหารมาก่อนหน้านี้ ช่วงล่างมั่นคงยิ่ง สองขามีพละกำลัง กล้ามเนื้อแขนทั้งสองข้างแข็งแรง ไม่ใช่คนธรรมดาแน่ ส่วนคนที่หิ้วกล่องอาหารออกไปเมื่อครู่ก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน กล่องอาหารที่ถืออยู่สองมือมีน้ำหนักไม่น้อย แต่เขากลับไม่แสดงอาการออกแรงแม้แต่น้อย ท่วงท่ามั่นคง ลมหายใจราบรื่น ไม่หอบหืดแม้แต่นิดเดียว เห็นได้ชัดว่ากำลังภายในลึกล้ำ”