"กบฏ?"
ลู่เหยียนและพานสือสบตากัน ต่างเห็นความประหลาดใจในแววตาของอีกฝ่าย
"ข้ากลายเป็นกบฏตั้งแต่เมื่อใด? ก็แค่ขายของแพงไปหน่อย ไปเกี่ยวข้องกับคำว่ากบฏได้อย่างไร?"
ลู่เหยียนบ่นในใจ
"ใช่แล้ว" บ่าวโรงเตี๊ยมกล่าว "ได้ยินว่า เถ้าแก่โรงเตี๊ยมนั้นเป็นเชื้อพระวงศ์ของราชวงศ์ก่อน สร้างโรงเตี๊ยมนั้นมิใช่เพื่อหาเงิน หากแต่ใช้เป็นฐานที่มั่น รวบรวมพวกที่เหลือของราชวงศ์ก่อน ลอบคิดก่อการกบฏ สามปีก่อน ทางการได้รับข่าว ส่งทหารเข้าล้อมโรงเตี๊ยมนั้น เถ้าแก่ถูกฆ่าตายที่นั่น ผู้ติดตามถูกฆ่าเป็นจำนวนมาก ได้ยินว่าแผ่นดินที่นั่นถูกย้อมด้วยเลือดแดง ต่อมา โรงเตี๊ยมนั้นก็ร้าง อย่าว่าแต่จะเข้าพักเลย คนทั่วไปถึงกับไม่กล้าเดินผ่าน ที่จริงพวกท่านได้ยินจากที่ไหนว่าโรงเตี๊ยมนั้นอาหารอร่อย? เกรงว่าจะถูกหลอกแล้วกระมัง? ในเขตอำเภอซงหยางทั้งหมด มีเพียงโรงเตี๊ยมหงอวิ่นของเราเท่านั้นที่ใหญ่และดีที่สุด"
ลู่เหยียนถึงบางอ้อ
ที่แท้บ่าวผู้นี้ไม่ได้พูดถึงเขา หากแต่พูดถึงเถ้าแก่คนก่อนของโรงเตี๊ยมนั่นเอง
อย่างไรก็ตาม ข้อมูลนี้ เขาไม่เคยรู้มาก่อนจริงๆ
"ข้ามิได้พูดถึงเถ้าแก่คนก่อน ตามที่ข้ารู้ โรงเตี๊ยมนั้นมีเถ้าแก่คนใหม่รับช่วงต่อ ตอนนี้ดำเนินกิจการได้ดี" ลู่เหยียนกล่าว
"มีคนรับช่วงต่อ?" บ่าวผู้นั้นประหลาดใจ "เถ้าแก่คนนั้นไม่รู้สึกกลัวบ้างหรือ? กลางคืนไม่กลัวผีหรือ? ที่นั่นเคยมีคนตายจำนวนมากนะ"