"ข้าหนีตามคุณชายมา"
ลู่เหยียนเพิ่งจะนั่งลงบนม้านั่ง นางเสิ่นจี้ถังก็โยนระเบิดลูกใหญ่ใส่อีกฝ่ายทันที
หนีตามกัน...
เรื่องแบบนี้ ต่อให้ในโลกก่อนที่ลู่เหยียนจะข้ามเวลามา ก็เป็นเรื่องที่สะเทือนใจและพบได้ยากยิ่งนัก
ในโลกนี้ ยิ่งเป็นเรื่องที่สังคมไม่อาจยอมรับได้
ลู่เหยียนไม่คาดคิดว่า เสิ่นจี้ถังที่ดูสุภาพเรียบร้อย ว่านอนสอนง่าย จะกล้าทำเรื่องที่ผิดจารีตประเพณีถึงเพียงนี้
"ไม่เชื่อหรือ?"
"เปล่า" ลู่เหยียนส่ายหน้า "เพียงแต่รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย"
"ใช่แล้ว ก่อนที่จะรู้จักเขา ข้าก็ไม่คิดว่าตนเองจะทำเรื่องแบบนี้ได้" เสิ่นจี้ถังหัวเราะเยาะตนเอง "ข้ากับเขารู้จักกันในงานกวีนิพนธ์ครั้งหนึ่ง ตอนนั้นเขามีความทะเยอทะยาน เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ราวกับคนทั้งคนกำลังเปล่งประกาย ดึงดูดข้าไว้อย่างไม่รู้ตัว ข้าถูกความสามารถของเขาดึงดูด ราวกับถูกมนต์สะกด สืบข่าวคราวของเขา เข้าหาเขาด้วยตนเอง พอเขาบอกว่าชอบข้า ข้ารู้สึกว่าตนเองเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลก ข้าเล่าเรื่องของเราสองคนให้พ่อแม่ฟัง แต่ท่านทั้งสองไม่ยอมรับ กลับกักขังข้าไว้ในจวน ไม่ให้ออกจากจวน ตอนนั้นข้าราวกับถูกมนต์สะกด คิดเพียงว่าพ่อแม่ไม่มีเหตุผล ปรารถนาเพียงได้อยู่กับเขา ต่อมาข้าให้บ่าวสาวช่วยเหลือ ลอบหนีออกจากจวนไปหาเขา เขาบอกว่าจะพาข้าหนีไป จะดูแลข้า รอให้เขาสอบได้ตำแหน่งขุนนาง แล้วจะพาข้าไปขอแต่งงานที่บ้าน ข้าถึงแม้จะลังเลอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ยินยอม จึงหนีตามเขามา ใครจะคิดว่าเขา..."