"ต่างก็อยู่กันครบแล้ว"
รอยยิ้มบนใบหน้าของชายวัยกลางคนนั้นบางเบา แต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม
ชายร่างใหญ่หลายคนจ้องเขาด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว นักพรตสวมหมวกขมวดคิ้วแน่น แล้วเอ่ยเสียงทุ้ม:
"นี่คือกับดักที่เจ้าจัดวางไว้หรือ?"
"เจ้าก็ไม่โง่เท่าไรนัก" ชายวัยกลางคนยิ้มพลางกล่าว: "ข้ารู้ดีว่าพวกเจ้าจะต้องมาช่วยเขาอย่างแน่นอน ข้าจึงได้แอบตามมาทางหนึ่ง และแน่นอน พวกเจ้าก็อดไม่ได้ลงมือเสียจริงๆ"
"เจ้าหนูขี้ขลาด หากมีฝีมือจริง ก็มาสู้กับข้าสามร้อยยกไปเลย!"
ชายร่างใหญ่ที่ถือขวานคู่โบกขวานยักษ์ในมือไปมา ดูมีทีท่าฮึกเหิมไม่น้อย
ทว่าชายวัยกลางคนกลับส่ายหน้าพลางยิ้ม:
"ข้าให้ทางเลือกพวกเจ้าสองทาง: ยอมจำนน หรือตายอยู่ที่นี่ทั้งหมด"
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้สนใจการต่อสู้แบบตัวต่อตัวแม้แต่น้อย
"ยอมจำนนบ้าอะไร! พวกเราชาวเขาหูซาน จะไปกลัวพวกหมาแพ้พวกเจ้าหรือ!"
"ใช่แล้ว หากกลัวตาย พวกเราคงไม่ขึ้นเขาหูซานหรอก!"
"ถูกต้อง หัวขาดก็แค่แผลเป็นใหญ่ อีกสิบแปดปีก็เป็นลูกผู้ชายอีกครั้ง!"
...
บรรดาชายร่างใหญ่ต่างพากันโหวกเหวกโวยวาย แต่ละคนเต็มไปด้วยเจตนารมณ์ในการต่อสู้ ไม่มีใครแสดงความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย
มีเพียงนักพรตสวมหมวกเท่านั้นที่นิ่งเงียบไม่เอ่ยปาก
ลู่เหยียนกับพานสือมองดูอย่างสนใจ
แม้จะไม่รู้แน่ชัดว่าคนเหล่านี้เป็นใคร แต่เขาพอจะคาดเดาได้คร่าวๆ:
กลุ่มชายร่างใหญ่เหล่านี้คงเป็นพวกโจรป่า เหตุที่มาปรากฏตัวที่นี่ก็เพื่อช่วยนักโทษคนนั้น แต่ไม่รู้ว่าเหตุใดนักโทษกลับปฏิเสธความช่วยเหลือของพวกเขา กระทั่งถึงกับต้องการตัดขาดความสัมพันธ์