เจ็บ
เจ็บมาก
นี่คือความรู้สึกแรกของหลินเย่หลังฟื้นคืนสติ
เขาพยายามฝืนเปิดเปลือกตา ภาพพร่ามัวค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือท้องฟ้าสีเทาตะกั่ว
รถรบหยาบ ๆ หลายคันกำลังลุกไหม้อยู่ไม่ไกล พื้นดินเกลื่อนไปด้วยศพสีเขียว
ร่างกำยำใหญ่โต เขี้ยวยื่นพ้นปาก
สิ่งมีชีวิตสีเขียวที่ยังมีชีวิตอยู่อีกจำนวนมากกำลังวิ่งไปมาท่ามกลางซากศพ
“ปล่อย! ปืนนี่ฉันเห็นก่อน!”
“เห็นก่อนแล้วไง? ตอนนี้ฉันถืออยู่!”
“งั้นฉันก็แย่งมือที่ถือปืนนั่นมาด้วยเลย!”
ปัง
เสียงหมัดหนัก ๆ กระแทกเข้ากลางหน้าดังชัดถนัดหู
หลินเย่จ้องมองสิ่งมีชีวิตสีเขียวกลุ่มนั้นที่กำลังต่อสู้กัน สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ
กรีนสกิน ออร์ค รถรบ อาวุธที่หยาบกระด้างจนขัดกับหลักวิศวกรรม
สำหรับคนที่พอเงินเดือนเข้าบัญชีก็รีบสั่งซื้อโมเดลทันที และมีนิยายฉากหลังวางเต็มครึ่งหนึ่งของชั้นหนังสือที่บ้านอย่างเขา สิ่งที่เห็นตรงหน้าแทบไม่ต้องเสียเวลาจำแนก
หลินเย่เริ่มคาดเดาถึงเรื่องที่ชวนให้รู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย
เขาอยากยกมือขึ้นมาขยี้ตา
มือสีเขียวขนาดมหึมาและหยาบกร้านข้างหนึ่งปรากฏขึ้นกลางสายตา
การเคลื่อนไหวของหลินเย่ชะงักค้างกลางอากาศ
เขาจ้องมือข้างนั้น ลองงอนิ้วดู ฝ่ามือสีเขียวก็กำเข้าหากันตามไปด้วย
เขาเงียบงัน
เขาก้มมองร่างตัวเอง แผงอกกว้างถูกปกคลุมด้วยเกราะเหล็กที่แตกหัก บนไหล่ยังมีคมดาบหักปักคาอยู่ ส่วนหน้าท้องมีแผลฉีกขาดขนาดใหญ่ กล้ามเนื้อสีเขียวรอบบาดแผลกำลังกระเพื่อมช้า ๆ
แม้จะนั่งอยู่กับพื้น สายตาของเขาก็ยังสูงกว่าเหล่ากรีนสกินส่วนใหญ่ที่อยู่ใกล้ ๆ
“ฉันต้องกำลังฝันอยู่แน่”
หลินเย่ปลอบใจตัวเองในใจ “ไม่ก็เมื่อวานสูดกาวโมเดลมากเกินไป”
ความทรงจำแปลกหน้าจำนวนมหาศาลทะลักเข้าสู่สมอง ภาพแตกกระจัดกระจายฉายต่อเนื่องราวกับสไลด์ที่หลุดการควบคุม
เมืองที่กำลังลุกไหม้
เสียงคำรามวอกกาดังกึกก้องสะเทือนฟ้า ขวานเลื่อยโซ่ขนาดยักษ์เล่มหนึ่งฟาดลงมา
ออร์คตนหนึ่งที่ร่างใหญ่โตกว่ายืนอยู่บนซากปรักหักพัง ประกาศต่อเหล่าลูกน้องทุกตัวว่าตนคือวอร์บอสที่แข็งแกร่งที่สุดในเซนต์เฮคาเต้
จากนั้นก็เป็นการดวล หมัด เขี้ยว เลือด โลหะกระทบกัน
เขา? ไม่สิ เจ้าของร่างนี้ต่างหากที่คว้าคอคู่ต่อสู้ไว้ แล้วกดอีกฝ่ายลงไปในเครื่องยนต์ของรถรบที่กำลังลุกไหม้
ก่อนตาย อีกฝ่ายก็ใช้ขวานศึกฟันเปิดอกเขาเช่นกัน
สุดท้ายคือแสงไฟที่ลุกโชนเต็มท้องฟ้าและเสียงคำรามฮึกเหิมของเหล่าออร์คโดยรอบ
ชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาจากส่วนลึกของความทรงจำ
กลากอ ผู้ทำลายดวงดาว
นี่คือชื่อของร่างนี้ หัวหน้าออร์คแห่งเผ่าที่ใหญ่ที่สุดในซากปรักหักพังทางเหนือของเซนต์เฮคาเต้
หรือจะพูดให้ถูกก็คือ นับจากการดวลเมื่อครู่จบลง เขาก็กลายเป็นวอร์บอสคนใหม่แล้ว
หางตาของหลินเย่กระตุกเล็กน้อย
เขาหวังว่าจะตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลย ต่อให้ตื่นสาย ไปทำงานไม่ทัน ฮาร์ดดิสก์คอมพิวเตอร์พัง หรือแม้แต่โมเดลลิมิเต็ดถูกพนักงานขนส่งทำตกจนแตก เขาก็ยอมรับได้ทั้งนั้น
ขอแค่ไม่ใช่สถานการณ์ตรงหน้านี้ก็พอ
ใบหน้าสีเขียวขนาดใหญ่ยื่นเข้ามาใกล้ ตาซ้ายถูกปิดด้วยแผ่นโลหะ เขี้ยวสองซี่ตรงมุมปากบิดเบี้ยว
ออร์คตนนั้นจ้องเขาอยู่นาน ก่อนถามด้วยเสียงดังกึกก้องราวฟ้าร้อง
“บอส แกตายหรือยัง?”
กลิ่นปากฉุนจัดพุ่งเข้าใส่หน้า
หลินเย่กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ดูท่าคงไม่ใช่ความฝันแล้ว ความฝันจำลองกลิ่นปากได้สมจริงขนาดนี้ไม่ได้หรอก
“แก...” หลินเย่เอ่ยปากแล้วตกใจกับเสียงของตัวเอง เสียงทุ้มแหบพร่าเหมือนก้อนหินสองก้อนเสียดสีกัน “ถอยไปให้ห่างจากฉัน”
ออร์คตนนั้นชะงักไป ก่อนจะแสดงสีหน้าดีใจ “ยังไม่ตาย!”
มันหันไปตะโกนเสียงดังใส่คนที่อยู่ไกลออกไป “กลากอยังไม่ตาย!”
เสียงอึกทึกดังขึ้นทั่วค่าย มีทั้งออร์คที่โห่ร้องยินดี และออร์คที่แสดงความผิดหวังออกมาอย่างเห็นได้ชัด
“ทำไมยังไม่ตายอีก?”
“เมื่อกี้ยังไม่ขยับเลยนี่”
“ฉันเอาปืนของมันมาแล้ว”
“งั้นรีบเอาไปคืนซะ ไม่งั้นมันจะเอาแขนแกไปด้วย”
หลินเย่นั่งอยู่กับที่ ค่อย ๆ ทำความเข้าใจกับความเป็นจริงตรงหน้า
เขาทะลุมิติมาจริง ๆ มาถึงจักรวาลวอร์แฮมเมอร์ 40K
สำหรับคนคลั่งไคล้วอร์แฮมเมอร์ การได้เข้ามาในโลกนี้เดิมทีก็น่าตื่นเต้นอยู่หรอก หากมองข้ามสงครามที่มีอยู่ทุกหนแห่ง เคออส เอเลียน โรคระบาด ทุพภิกขภัย ภัยพิบัติพลังจิต และการที่คนธรรมดาอาจตายด้วยวิธีสุดเหลวไหลได้ทุกเมื่อ
ที่สำคัญกว่านั้น ตัวตนที่เขาทะลุมิติมาเป็นนั้นต่างจากที่จินตนาการไว้โดยสิ้นเชิง
หลินเย่เคยจินตนาการถึงสถานการณ์ทำนองนี้มานับครั้งไม่ถ้วน
ถ้าได้ไปอยู่ในยุคการศึกพิชิตครั้งใหญ่ บางทีเขาอาจได้เป็นพรีมาร์คที่สาบสูญไปแล้วสักคน ถ้าได้เป็นอัสตาร์เตส ก็ขอให้เป็นสมาชิกของกองทัพภักดี
ถ้าสถานการณ์แย่ลงมาหน่อย การเป็นอินควิซิเตอร์ นักปราชญ์แห่งจักรกล หรือทหารเรือแห่งจักรวรรดิก็ยังพอรับได้ ต่อให้เป็นแค่ทหารรักษาดินแดนจักรวรรดิ ขอเพียงไม่ต้องอยู่แนวหน้าแถวแรก ก็น่าจะหาทางเอาชีวิตรอดได้
แต่ผลกลับกลายเป็นว่าเขาได้มาเป็นออร์ค แถมยังเป็นวอร์บอสที่เพิ่งชนะการดวลขึ้นสู่อำนาจและบาดเจ็บไปทั้งตัวอีกต่างหาก
หลินเย่เงยหน้ามองท้องฟ้ามืดหม่น แล้วนิ่งเงียบไปนานสิบวินาที
“คนอื่นทะลุมิติมาก็เป็นลูกนอกสมรสของจักรพรรดิกันทั้งนั้น ทำไมพอถึงตาฉันถึงกลายเป็นเห็ดเดินได้ล่ะ?”
“เห็ดอะไร?”
ออร์คตาเดียวตัวเมื่อครู่ขยับเข้ามาใกล้อีกครั้ง หลินเย่หันไปถลึงตามอง “ไม่ได้พูดถึงแก”
“อ้อ” ออร์คตาเดียวไม่เข้าใจนัก แต่ก็ถอยหลังไปสองก้าวอย่างว่าง่าย
หลินเย่ลองลุกขึ้นยืน
ทันทีที่ออกแรงจากขาทั้งสอง เขาก็สัมผัสได้ถึงพละกำลังที่เหนือจินตนาการของมนุษย์
แม้ร่างนี้จะบาดเจ็บสาหัส แต่ก็ยังแข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ ฝ่ามือที่กดลงกับพื้นบดกรวดให้จมลงไปในดินได้ทันที
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น มุมมองของเขาสูงขึ้นเรื่อย ๆ
หนึ่งเมตร สองเมตร สามเมตร จนกระทั่งยืนตัวตรงเต็มที่ เขาถึงได้ตระหนักว่าร่างนี้ใหญ่โตขนาดไหน
ออร์คธรรมดาแถวนี้สูงแค่ถึงอกของเขา แม้แต่พวกหัวหน้าออร์คด้วยกันก็ยังเตี้ยกว่าเขาอย่างน้อยหนึ่งช่วงศีรษะ
กล้ามเนื้อกำยำพองนูนอยู่ใต้เกราะเหล็ก บาดแผลดูน่ากลัวแต่ไม่ได้มีเลือดไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง พลังฟื้นฟูอันน่าทึ่งของออร์คกำลังแสดงผล
“อย่างน้อยก็ไม่ใช่สควิก” หลินเย่พึมพำปลอบใจตัวเอง
ทะลุมิติมาเป็นออร์คก็ซวยพอแล้ว ถ้ากลายเป็นสควิก สิ่งแรกที่ต้องคิดตั้งแต่เริ่มต้นก็คือจะเลี่ยงไม่ให้โดนเหยียบตายได้อย่างไร
ถึงหน้าตาของวอร์บอสจะไม่ตรงกับรสนิยม แต่ก็ยังมีทั้งสถานะ พละกำลัง และลูกน้องจำนวนไม่น้อย
หากมองจากจุดเริ่มต้นของการเอาชีวิตรอด ก็ยังดีกว่าการเป็นสามัญชนของจักรวรรดิเสียอีก
หลินเย่เริ่มสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบ ที่นี่ดูเหมือนค่ายออร์คซึ่งตั้งอยู่ในเขตอุตสาหกรรมร้าง แผ่นโลหะจำนวนมากถูกเชื่อมต่อกันอย่างลวก ๆ จนกลายเป็นกำแพง พื้นดินเกลื่อนไปด้วยอาวุธ กระสุน เครื่องจักรเก่า และชิ้นส่วนที่ไม่รู้ว่าใช้ทำอะไร
ไกลออกไปมองเห็นซากอาคารมนุษย์หลายหลัง บนกำแพงด้านนอกยังมีตรานกอินทรีสองหัวของจักรวรรดิที่ถูกป้ายทับหลงเหลืออยู่
จากความทรงจำที่กลากอทิ้งไว้ ดาวเคราะห์ดวงนี้มีชื่อว่าเซนต์เฮคาเต้
ออร์คยึดครองที่นี่มาหลายปีแล้ว กองกำลังต่อต้านของมนุษย์แทบจะสูญสิ้นไปหมด การดวลในวันนี้เป็นการแย่งชิงอำนาจปกครองทั้งเผ่า
กลากอเป็นฝ่ายชนะ จากนั้นหลินเย่ก็มาแทนที่ และเก็บเกี่ยวผลลัพธ์จากการต่อสู้ของมันไปฟรี ๆ