เมื่อแม้แต่กองลาดตระเวนก็จัดการซอมเร่ร่อนไม่ได้ การออกจากเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้จึงดูเหมือนเป็นทางเลือกเดียว
เสี่ยวเจี้ยนตอบรับคำขอของหัวหน้าทีมถั่วลันเตาทันที «ได้ ผมตกลงกับคุณ แล้วจะจัดการอพยพเมื่อไหร่?»
«เรายังต้องค่อย ๆ รวบรวมผู้รอดชีวิต คาดว่าเร็วที่สุดก็ออกเดินทางได้ตอน 4 โมงเย็นวันนี้ ถึงตอนนั้นเราจะนำอาวุธสังหารหมู่ของสำนักงานไปด้วย แล้วบุกฝ่าเส้นทางออกไป»
เสี่ยวเจี้ยนพยักหน้ารับ
«บ้านผมอยู่เลขที่ 21 ถนนฮวาหยวน เดี๋ยวผมจะไปรวบรวมคนที่อยู่แถวบ้านด้วย แล้วเราค่อยอพยพไปด้วยกัน»
«ขอเตือนไว้หน่อย บริษัทขนย้ายของแถวนั้นมีรถบรรทุก ผมคิดว่าพวกคุณน่าจะได้ใช้»
หัวหน้าทีมถั่วลันเตาตอบว่า
«ขอบคุณที่เตือน รถของเราขนคนไปได้ไม่หมดจริง ๆ»
เมื่อเห็นว่าหัวหน้าทีมถั่วลันเตาไม่มีท่าทีวางอำนาจเหมือนข้าราชการ เสี่ยวเจี้ยนก็ดีใจที่ได้คุยกับคนฉลาด... ไม่สิ พืชฉลาดต่างหาก
«ในเมื่อกำหนดเวลาอพยพกันแล้ว ผมขอตัวก่อน»
เขาใช้วิชาตัวเบาอีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่รถคันนั้นแล่นออกไปก่อนหน้านี้
บริเวณนั้นแทบไม่มีคนอาศัยอยู่ มีแต่สุสานที่สร้างไว้ให้ซอมบี้อยู่ หลุมศพเรียงต่อกันไปตลอดทาง เสี่ยวเจี้ยนจึงทำได้แค่กระโดดไปตามหลังคาบ้านไม่กี่หลัง
การต่อสู้ระหว่างซอมบี้กับซอมเร่ร่อนในบริเวณนี้ดุเดือดยิ่งกว่าเดิม เสี่ยวเจี้ยนถึงกับเห็นซอมบี้ยักษ์ตัวหนึ่งกวัดแกว่งเสาไฟฟ้า ไล่ฟาดซอมเร่ร่อนจนไร้คู่ต่อกร
ซอมเร่ร่อนแถวนี้บางตัวสวมมงกุฎหนาม หากไม่รู้มาก่อน คงนึกว่าพวกมันอยากถูกตรึงบนไม้กางเขน
เสี่ยวเจี้ยนลงกลางสนามรบ ซอมเร่ร่อนหลายตัวพุ่งเข้าหาเขา แต่กระบี่เหรียญทองแดงที่เขาชักออกมาก็ฟันพวกมันขาดเป็นสองท่อนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
«สมกับเป็นสิ่งชั่วร้ายจริง ๆ... ถูกกระบี่เหรียญทองแดงข่มได้»
เขาบุกเข้าไปกลางฝูงซอมเร่ร่อน เหรียญทองแดงหลุดจากเส้นด้ายสีทองที่ร้อยไว้ หมุนติ้วกลางอากาศ ก่อนพุ่งทะลุศีรษะของซอมเร่ร่อนทีละตัว
«ซ่า!»
เสี่ยวเจี้ยนผลักฝูงซากศพให้ถอยร่นไปอีกระลอก อาศัยจังหวะนั้นก้าวเดินตามดาวพร้อมวาดเส้นด้วยเท้าตามลำดับ สร้างค่ายกลขึ้นมา จากนั้นจึงวางยันต์แต่ละแผ่นลงในตำแหน่งที่กำหนด
พริบตานั้นลมพายุก็โหมกระหน่ำ ทรายปลิวหินกระเด็น
«เทพวายุเทพฝน จงขับสายฟ้าเรียกสายรุ้ง เทพอสนีบาตจงสำแดง...»
«เร่งรัดดุจสายฟ้า! จงฟาด!»
«ครืน!»
ฟ้าผ่ากลางพื้นดิน
แสงอสนีบาตพาดผ่าน ผีนับหมื่นสลายสิ้น
แม้ซอมบี้จะจัดเป็นสิ่งอัปมงคลประเภทหยินเหมือนกัน แต่ซอมเร่ร่อนเหล่านี้มีพลังหยินเข้มข้นกว่าซอมบี้มาก จึงถูกฟ้าผ่าจนกลายเป็นถ่านในพริบตา อีกทั้งเสี่ยวเจี้ยนยังจงใจชักนำสายฟ้า ซอมบี้จึงไม่ได้รับความเสียหายมากนัก
เพียงแต่พื้นที่ตรงนี้ถูกสายฟ้าฟาดใส่ ต่อไปคงใช้เป็นสุสานไม่ได้อีกแล้ว
«ซอมบี้ตัวไหนยังขยับได้ ตามผมออกไปจากที่นี่!»
เสี่ยวเจี้ยนผลักฝูงซอมเร่ร่อนให้ถอย จากนั้นเร่งพลังภายในตะโกนออกไป
ซอมบี้หัวหน้าหลายตัวที่ฟังภาษามนุษย์รู้เรื่องเลือกทำตามคำพูดของเสี่ยวเจี้ยน แล้วพากันล้อมเข้ามา
แต่ซอมบี้ส่วนใหญ่ที่นี่ฟังและพูดภาษามนุษย์ไม่ได้ จึงยังคงตาแดงก่ำเข้าปะทะกับซอมเร่ร่อนที่เหลืออยู่ไม่มาก
เสี่ยวเจี้ยนเองก็ไม่เคยเรียนภาษาซอมบี้เหมือนกัน
เมื่อเห็นซอมเร่ร่อนจำนวนมากขึ้นโผล่ออกมาจากป่าใกล้ ๆ เตรียมโอบล้อมเขาไว้ เสี่ยวเจี้ยนจึงจำใจท่องคาถาขับไล่ซากศพ
«วิญญาณเอ๋ย จงคืนสู่ขวัญ กลับคืนครรภ์!»
ซอมบี้ที่กระจัดกระจายอยู่ก่อนหน้านี้รีบรวมตัวกันเข้ามาทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกของเสี่ยวเจี้ยน
เสี่ยวเจี้ยนมอบยันต์สองแผ่นให้ซอมบี้ตัวหนึ่งที่ดูเหมือนหัวหน้าฝูง เป็นซอมบี้สวมหมวกอเมริกันฟุตบอล แล้วกำชับว่า «เดี๋ยวพาพวกซอมบี้ไปหาคนจากสำนักงานรักษาความสงบทางนี้ ถ้าเจอสิ่งที่รับมือไม่ไหวก็โยนยันต์ใส่มัน»
«เข้าใจแล้ว»
ซอมบี้สวมหมวกอเมริกันฟุตบอลตัวนี้ซื่อสัตย์และยังพูดภาษามนุษย์ได้ แม้หมวกที่สวมอยู่จะเสียหายจากการต่อสู้ สีพ่นแดงบนหมวกก็จับตัวเป็นสีดำเพราะเลือดและเนื้อที่แห้งกรัง แต่แววตายังดูมีชีวิตชีวา
จากนั้นเสี่ยวเจี้ยนก็พุ่งไปในทิศตรงข้ามกับฝูงซอมบี้
บริเวณนั้นเป็นเขตบ้านราคาพิเศษที่บริษัท Z กำหนดไว้ รถคันเมื่อเช้าก็มุ่งหน้าไปทางนั้น
โดยทั่วไป เขตบ้านราคาพิเศษที่สร้างให้คนอยู่อาศัยมักตั้งอยู่ใกล้สุสานหลายแห่ง
ตอนนั้นบริษัท Z ให้เหตุผลว่าเป็นส่วนลดเพื่อสร้างเมืองเล็ก ๆ ที่มนุษย์กับซอมบี้อยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข ให้ทั้งสองฝ่ายละทิ้งความบาดหมางกัน แต่ความจริงคือเจ้าของสวนมนุษย์จำนวนมากไม่อยากย้ายมาอยู่ บริษัทจึงลดราคาเพื่อดึงดูดคนอื่น
บ้านของเสี่ยวเจี้ยนก็เป็นเช่นเดียวกัน
แต่ตอนเลือกซื้อบ้าน เสี่ยวเจี้ยนพบว่าฮวงจุ้ยของบ้านหลังนั้นไม่ธรรมดา จึงตัดสินใจซื้อในที่สุด
โดยทั่วไป เราเรียกบ้านที่มนุษย์อยู่ว่า «หยางไจ้» ส่วนสุสานที่ซอมบี้อาศัยอยู่เรียกว่า «หยินไจ้» หลักการเลือกทำเลของทั้งสองแบบแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน
ทว่าเสี่ยวเจี้ยนพบว่า แม้บ้านของเขาจะอยู่กลางสุสาน แต่กลับไม่มีพลังหยินผุดขึ้นมาจากพื้นแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับมีพลังหยางพุ่งทะยาน เหมาะแก่การปลูกพืชอย่างยิ่ง ผลผลิตแสงอาทิตย์ของดอกทานตะวันยังเพิ่มขึ้นได้เท่าตัว
พูดง่าย ๆ คือ หากมองตามศาสตร์ฮวงจุ้ย บ้านของเขาก็เหมือนจุดหยางที่อยู่กลางปลาหยินในแผนภาพหยินหยาง ให้ความรู้สึกว่าจะพลิกเรื่องร้ายให้กลายเป็นดีและรอดพ้นจากความตายได้
แน่นอนว่าเสี่ยวเจี้ยนยังคำนึงถึงคำทำนายของอาจารย์ อยากใช้โอกาสนี้ผ่านเคราะห์กรรมไปด้วย แต่ตอนนี้เขากลับจำต้องจากที่นั่นแล้ว
กลับเข้าเรื่องกันต่อ
เสี่ยวเจี้ยนมาถึงเขตบ้านราคาพิเศษอย่างรวดเร็ว รถคันเมื่อเช้าจอดอยู่ในสวนหลังบ้านหลังหนึ่ง
เช่นเดียวกัน แม้จะมีซอมเร่ร่อนเพียงไม่กี่ตัวรวมกลุ่มอยู่หน้าสวนหลังบ้านและโจมตีเข้าไปไม่หยุด แต่ด้วยอาวุธป้องกันที่ติดตั้งไว้ในสวน ซอมเร่ร่อนก็ไม่มีทางบุกเข้าไปได้ ทำเอาเสี่ยวเจี้ยนแทบไม่มีโอกาสออกแรง
«ช่างเถอะ ไปบอกคนมาใหม่เรื่องอพยพดีกว่า อย่ามัวโง่ตายอยู่ในบ้านหลังนี้เลย»
เสี่ยวเจี้ยนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ช่วยได้สักคนก็นับว่าดี
จากนั้นเสี่ยวเจี้ยนก็กระโดดขึ้นสูง แต่ก่อนจะทันลงไปในสวนเพื่อแจ้งเจ้าของบ้าน ก็มีคนรับตัวเขาไว้กลางอากาศ
หรือพูดให้ถูกคือ โอบเอวเขาไว้
เสี่ยวเจี้ยนมองไม่เห็นว่าคนที่กอดเขาหน้าตาเป็นอย่างไร เห็นเพียงหัวคลุมสีเหลืองที่ดูตลกอยู่บ้าง คล้ายภาพสัญลักษณ์อารมณ์ตัวหนึ่ง
แต่ความเร็วของมันกลับสวนทางกับหัวคลุมแสนงี่เง่านั่น
เพียงชั่วครู่ มันก็พาเสี่ยวเจี้ยนเคลื่อนที่ไปด้านข้างหลายร้อยเมตร แถมยังมีแรงมหาศาล เสี่ยวเจี้ยนดิ้นสุดชีวิตก็ยังหลุดจากแขนที่แข็งราวกับเหล็กเส้นคู่นั้นไม่ได้
เสี่ยวเจี้ยนไม่มีทางเลือกอื่น จึงแอบควบคุมกระบี่เหรียญทองแดง เหรียญพุ่งออกไปตรง ๆ ใกล้จะกระแทกเข้ากับหัวอันน่าขันของมันแล้ว
แต่กลับเกิดภาพประหลาดขึ้น ทันทีที่คนประหลาดถูกเหรียญกระแทก มันก็หายวับไปจากที่เดิมพร้อมกับเหรียญ ทิ้งให้เสี่ยวเจี้ยนตกลงบนถนน
«นี่มันพาฉันมาโผล่ที่ไหนวะ?»
รอบถนนมีซอมเร่ร่อนจำนวนมากรวมตัวกันเพราะได้กลิ่นเลือดเนื้อ พวกมันจ้องเบ้าตาว่างเปล่า ลากไส้ไหลย้อย แล้วพุ่งเข้าหาเสี่ยวเจี้ยนอีกครั้งอย่างไร้ประโยชน์